ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit gevoel

Plaats een reactie


Deze vraag is er om automatische registraties door spambots te voorkomen.
Smilies
=D> #-o [-X [-o< 8-[ :-k ](*,) :whistle: O:) :-& :-$ :-s \:D/ :-# :) :( ;) :\ :D :angry: :nod: :cool: :unibrow: :crybaby: :eek: :paranoid: :evil: :mad: :rolleyes: :tear: :wink: :arrow: :!: :question: :thumbsup: :thumbsdown: :smt001 :smt003 :smt004 :smt005 :smt006 :smt007 :smt008 :smt009 :smt010 :smt011 :smt012 :smt013 :smt014
Bekijk meer smilies

BBCode staat AAN
[img] staat UIT
[flash] staat UIT
[url] staat AAN
Smilies staan AAN

Voorafgaande berichten
   

Weergave uitklappen Voorafgaande berichten: ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit gevoel

Re: ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit ge

door PMQ » wo apr 18, 2012 23:51

Een mooi maar inderdaad ook soms schuldig-voelend topic-onderwerp! Erg fijn dat ik hem ben tegengekomen hier en heel bijzonder om jullie ervaringen en reacties te lezen!

Mijn man is afgelopen tweede kerstdag plotseling overleden en buiten het verdriet kwam er ook op financieel, emotioneel en praktisch gebied veel ellende bij kijken. Het was dus direct na zijn overlijden voor mij puur overleven en geleefd worden. Door uiterst heftige jeugdtrauma's van hem lag er op onze relatie een zeer zware ballast die later niet meer te dragen was voor ons beiden. Maar het was ook pure, echte, diepe liefde en we hadden in onze jaren samen echt voor en naast elkaar gevochten voor onze liefde, leven en geluk. En met succes! Onze relatie was dus eigenlijk hemel en hel, door ware liefde bij elkaar gehouden.
Zijn overlijden betekende een plotseling eind aan de mooiste, betekenisvolste en liefdevolste jaren van mijn leven, maar ook een einde aan het voor hem dragen van een te zware last; mijn schouders konden hem niet meer dragen, al wilde mijn hart niet opgeven. Zijn overlijden betekende voor mij direct dat de loodzware last meteen van mijn schouders viel en ik weer lucht en ruimte kreeg. En daarmee ook weer de mogelijkheid tot echt leven en een nieuwe toekomst.
Dus ondanks onze ware liefde voor elkaar...nee; juist DANKZIJ onze ware liefde voor elkaar, kan en durf ik de kracht te vinden om verder te gaan, dankbaar te zijn voor al het mooie dat geweest is met hem en zal komen zonder hem, de wil om er echt iets van te maken juist ook uit respect voor hem en voor mezelf. Daarnaast hebben we ook een dochtertje van nu net 3 jaar dat er vanaf het overlijden wel voor gezorgd heeft dat ik niet bij de pakken neer kan zetten en vooruit moet blijven gaan en de kracht te vinden, ook juist voor haar.
Ik heb me ook al vaak afgevraagd of ik wel "goed" aan het rouwen ben,of ik het zo wel goed doe en normaal is. Maar ik verdring mijn emoties niet, ik ben eerlijk naar mezelf en anderen over mijn emoties, ik ben op een positieve en dankbare en mooie manier vaak met mijn overleden man bezig; alleen of samen met mijn dochtertje of anderen. Hij hoort nog steeds bij me en ons, alleen op een andere manier. Ik moet en wil verder, dat zou hij ook gewild hebben.

Zolang je je zelf niet voor de gek houd en gevoelens van jezelf niet verdringt of weg stopt of verheerlijkt, zal het niet fout kunnen zijn lijkt me. Rouwen is voor iedereen anders en heel persoonlijk en natuurlijk ook afhankelijk van de situatie rondom het overlijden en je relatie.
Voor mij voelt het ook oprecht zo en voelt het ook goed dat ik na 4 maanden al kan zeggen dat ik langzaam aan ook weer echt aan het "leven" ben, gelukkig ben, dankbaar ben en mijn gekke buien heb en kan lachen, gieren en brullen soms. Natuurlijk is er ook het verdriet en het gemis, maar daar ga ik dan goed mee om en laat het toe. Heerlijk voelt dat dan ook. Het hoort erbij en mag er zijn, maar bepaald mijn leven en mijn positiviteit niet. Ik hoop dat het er bij blijft en altijd een stukje van me kan en mag zijn, want dat is míjn bijzonder plekje van hem en mij. Maar ik heb daarin de controle, ook over het positieve in mijn leven. En misschien krijg ik nog een keer "de grote klap". Ook die mag komen, maar daar ga ik nu niet angstig voor zijn en mijn leven voor on-hold zetten. Juist doordat ik aan den lijve ondervonden heb hoe het leven ineens voorbij kan zijn, wiil ik mijn best doen er iets moois van te maken. Voor mezelf, mijn dochtertje, maar ook voor mijn overleden man.

Re: ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit gevoel

door petroeska:) » wo apr 28, 2010 23:32

Oh, wat herken ik dat gevoel. Mijn man is 2 maart 2010 plotseling overleden.
Vanaf dat moment kom je in een roes en een rollercoaster van gevoelens. Hij lag thuis opgebaard, dat vond ik fijn, hij was zo toch nog bij ons.
Kon met hem praten, hem aanraken. De dag van de begrafenis wilde ik bewust meemaken, ben niet ingestort, heb zelfs nog gesproken, ben desondanks toch wat stukjes kwijt. En dan komt de day after, ik dacht dat ik nu wel in zou storten, maar dat viel mee, en het is nog steeds niet gebeurd, ik heb natuurlijk gehuild, en nog steeds, maar heb niet constant verdriet. Ik dacht ook, hoe kan dat nou?? Ik hield/houdt toch zielsveel van hem, we waren al 22 jaar samen. En dan alsmaar die vraag: "hoe gaat het met je?".
Ja, hoe gaat het, goed, niet goed.Hoe leg je dat uit, dat het verdriet toch wel intens is, maar dat ik niet op instorten sta. Mensen voelen zich ook ongemakkelijk als ze je voor het eest zien, als ze zien dat je gewoon kunt lachen e.d. zijn ze opgelucht en kunnen ze weer normaal doen.
Ik zei ook altijd, als mij dat overkomt kunnen ze mij naar het gekkenhuis brengen, maar op de één of andere manier krijg je ergens kracht vandaan.
Ik heb ook gezegd, op het moment dat Hans overleed, is hij in mijn hart gekropen, en heb ik hem mee naar huis genomen. Ik denk ook echt dat het een stukje zelfbescherming is, als je de hele dag die heftige pijn moet voelen, dat hou je niet vol, het komt gedoseerd(tot nu toe).
Ik leef op de automatische piloot, doe de dingen, maar aan het einde van de dag weet ik soms niet meer wat ik gedaan heb.
Ik wens een ieder op deze forum het allerbeste toe,

groetjes Petra

Re: ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit gevoel

door joycie » di mar 09, 2010 15:41

Dank je wel dat je dit topic even naar boven hebt gehaald,
ik ben nu bijna een jaar lid van dit forum, ik ben bijna drie jaar geleden mijn kanjer verloren
aan die rotziekte, na een ziekbed van 8 maanden. Dit topic heb ik dus blijkbaar echt over het hoofd gezien,
en wat lees ik heel veel herkenning hier in deze berichten van jullie zeg O:)

Re: ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit gevoel

door MamaSayang » do mar 04, 2010 21:51

Wauw!! Wat "mooi" om te zien dat ik niet de enige ben met dit gevoel.. je moet door.. niemand anders doet het voor je..
Bedankt jullie allemaal!! Was even de bevestiging die ik zocht!!

door astrid k » do feb 28, 2008 21:56

Wat herkenbaar zijn alle verhalen hier. Zelf heb ik mijn man een half jaar geleden verloren. Hij heeft 2,5 jaar kanker gehad. Al heel snel wisten we dat het ongeneeslijk was. Ik ben met onze 3 jongens van 7, 5 en 3 jaar achter gebleven. De eerste weken voelde ik alleen maar rust. Ik hoefde niet iedere dag meer met angst wakker te worden, omdat je niet weet wat de nieuwe dag brengt, nier meer onverwacht naar het ziekenhuis en ga zo maar door. In die eerste weken heb ik me soms ook schuldig gevoeld om mijn gevoel. Meer het uit blijven van gevoel en verdriet. Onze relatie was zo veel verdriet mer waard. Daarna is het verdriet wel gekomen, maar veel tijd heb je er niet voor. Wan tinderdaa je moet door. Je kan je niet afsluiten in je bed, al zou je dat af en toe nog zo graag willen. Je moet door voor mezelf, de kinderen maar ook voor mijn man. De pijn en het verdriet komt in vlaggen en kan inderdaad fysiek pijn doen. Ondanks de ellende die we in die ziekte periode hebben gehad, heeft het ons nog heel veel mooie dingen en momenten opgeleverd. Samen hebben we al veel af kunnen sluiten en dus ook al veel samen gerouwd. Ik denk dat dit wel helpt voor nu.
Ook ik heb heel snel een relatie met iemand gekregen (na 2 maanden). Ik voel me hier niet schuldig om, maar heb wel veel twijfels over deze relatie. De vonk tussen mij en een goede vriend is over geslagen en alles voelt heel goed. Ik blijf alleen twijfelen of het niet een in plaats van gevoel is. Dat je zo graag een invulling wilt geven aan je gemis. Maar het gevoel bemind te worden, weer iemand te hebben die er is speciaal voor jou is heerlijk. Toch weet ik niet zo goed wat ik er mee moet. Ik twijfel of ik er wel echt aan toe ben. Niemand weet van de relatie, omdat ik ook de kinderen hier nog niet mee wil belasten. Die hebben het nu al moeilijk genoeg met hun eigen gemis.

Astrid

ik hield zoveel van hem waarom.....

door labke » di feb 19, 2008 16:37

jeetje ik moet even reageren op dit verhaal, het is precies mijn gevoel.
Mijn man is 10 jaar ziek geweest, een hersentumor.
Hij is 12 oktober overleden en ook ik heb mijn leventje weer opgepakt, tuurlijk heb ik af en toe verdriet maar ik pak ook mijn leven weer op.
Ik heb twee zoontjes en moet gewoon verder.
Ik heb zelfs al een nieuwe relatie, waar ik me in het begin vreselijk schuldig om heb gevoeld, maar dat doe ik niet meer, het voelt zo goed.
Hij is een lotgenoot van mij en geeft mij alle ruimte die ik nodig heb om mijn verdriet te verwerken.
Maar ja wat is verwerken?
Misschien ben ik wel te positief ik weet het niet, mijn man was en is mijn grote liefde en ik zal hem nooit vergeten.
We hebben goed afscheid kunnen nemen en we hebben erg naar zijn overlijden toegeleefd, misschien dat dat ook al een stuk verwerken is, ik weet het niet.
Maar ik ben zo blij dat er meer mensen zijn die het zo voelen ik ehb vaak gedacht ben ik wel normaal??
Ook door mijn man zijn ziekte ben ik anders tegen het leven gaan aankijken, ik wil genieten van alles om mij heen, het leven is zo kort.
Nogmaals ik heb heus mijn momenten wel maar het is echt dat het rouwen mij meevalt en misschien komt dat gat nog maar ik kan het me bijna niet voorstellen.
Ik moest dit even kwijt!
groetjes

door Mieke-Pol » zo feb 25, 2007 1:31

Eigenlijk vanaf het moment dat ik verliefd werd op Willie heb ik altijd gedacht dat ik het niet zonder hem zou redden. Zeker toen hij ziek werd en we hoorden dat hij de strijd verloren had wist ik zeker dat ik totaal in zou storten. Toch bleef ik de eerste tijd na zijn overlijden kaars recht overeind. Natuurlijk had ik verdriet, maar ik kon ook nog lachen en het ging best goed met me. Daar heb ik me vreselijk schuldig overgevoeld. Willie verdiende een monument van verdriet en dat schonk ik hem niet. Voor mijn gevoel klopte er iets niet.

Een aantal maanden later ging het echter een stuk slechter met me. De pijn en vooral de wanhoop werd steeds erger. Zo erg dat ik de pijn vaak zelfs fysiek voelde. Het was soms net een slechte horror film waarin de griezel een hand in mijn borst stak en mijn hart fijn kneep. Zo'n pijn deed het. Uiteindelijk werd de pijn niet meer erger en zelfs minder. Hoewel ik daar aan 1 kant blij om was, vond ik het ook vreselijk. Ik had het gevoel Willie steeds meer kwijt te raken. En de eerste keer dat ik tot de ontdekking kwam dat ik die dag niet gehuild had voelde ik me afschuwelijk.

Nu na 41/2 jaar is het verdriet er nog steeds. Iedere dag zijn er verschillende momenten dat ik aan hem denk en ik zeg hem nog elke avond welterusten. Soms zijn er nog steeds momenten dat ik vreselijke pijn om hem heb. Zeker nu het volgende maand 5 jaar geleden is dat we hoorden dat hij kanker had. Toch kan ik ook - zonder schuldgevoel - van dingen genieten. Steeds vaker zijn er perioden dat ik me echt goed voel en ben ik daar ook trots op. En s'maandags zit ik samen met een vriendin die pas gescheiden is, soms te kletsen en te lachen over mannen. Het gaat nog wel over acteurs in aantrekkelijke rollen, onbereikbaar en dus veilig. Een bereikbare man vind ik nog steeds eng. Maar van george Clooney en Jude Law naar een leuke hollandse man is misschien best een stap die ik, in zeg een jaar, durf te maken. En dat kan ik schrijven zonder enig schuldgevoel!

door ellis74 » do feb 22, 2007 23:57

steven, zelfs of juist vooral de eerste drie weken was ik zo flink als wat en troostte ik de mensen om me heen maar nu eigenlijk sinds zaterdag voel ik me toch wat anders.
ik ben zaterdag naar een optreden geweest met mijn zwager.....we zouden eigenlijk met z'n drietjes gaan, en dat ging over de dood terwijl we dat helemaal niet wisten en ook niet verwachtten.
het was mooi, zwaar en het heeft toch wat bij me los gemaakt wat anders missschien vast bleef zitten.
aan de ene kant ben ik wel blij dat ik nu weet dat ik ook maar gewoon mens ben en aan de andere kant ben ik al mijn hele leven gewend om vooral maar sterk te zijn dat het wat tegenvalt.
daarom bluf ik me nu wat door de dagen heen.

door ellis74 » wo feb 21, 2007 21:39

oh wat herkenbaar.............ik voel me ook vaak schuldig dat ik niet dagen zit te janken op de bank maar dat ik lachend over straat fiets met mijn kinderen.
dat ik me opmaak en mezelf goed blijf verzorgen terwijl ik er volgens MEN als een zombie bij zou moeten lopen.
ik voel me schuldig omdat ik mensen sta te troosten die lang niet zo dicht bij robert stonden als ik en dus eigenlijk logisch gezien minder verdriet zouden moeten hebben.
ik voel me schuldig omdat ik geen slaapproblemen heb en elke avond als een blok in slaap val terwijl familie en vrienden aan de pillen zitten omdat ze niet slapen kunnen.
ik voel me schuldig omdat ik niet rouw zoals ik denk dat het zou moeten maar in welke wet staat dat eigenlijk......dat iedereen het op dezelfde manier moet doen?

ik ben bang dat mensen gaan denken dat ik niet zoveel van hem hield omdat er zoveel mensen zijn die verdrietiger lijken dan ik, maar mijn pijn zit van binnen en komt er niet uit......MEN denkt dat ik sterk en flink ben maar ik laat mezelf nou eenmaal niet zo makkelijk zien.....zelfs niet aan mezelf als ik helmaal alleen ben.
soms wil ik janken maar lukt het gewoon niet, zet ik speciale liedjes op om maar de pijn te kunnen voelenmaar ik voel het niet.............
ik weet wel dat robert er niet meer is...ik weet wel dat ik pijn en verdriet zou moeten hebben maar ik VOEL het niet........

zou het nog komen??????

Re: ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit ge

door klavertje » ma jan 15, 2007 1:28

Wilde even reageren. Jij schrijft het, maar ik had het net zo goed kunnen zijn. Volgens mij gaan je overlevingsstrategieen heel goed werken en dat is dus erg goed voor alles en iedereen zorgen en voor jezelf??? Wanneer dan, waar ??? Want als jij niet zorgt dat jouw gezinnetje draait, wie doet het dan voor je???
Je MOET gewoon en het lijkt dan dat alles gewoon zijn gang gaat, maar je staat nog steeds op je automatische piloot. Dus twijfel niet wat er in je hart nog zit, de pijn het verdriet, het gemis...het is er wel....ik hoor het !!!
Groetjes.

Re: ik vroeg het mij zelf ook af!!!

door maan » wo jan 10, 2007 23:11

De mensen vonden me sterk...knap hoor hoe jij dat doet, met twee kinderen. Dan dacht ik bij mezelf, knap? wie moet het anders doen. Als ik niet door ga wat dan?

Soms vraag ik me wel af, is dit het nou HET ROUW PROCES? Of moet de grote klap nog komen. Moet ik messchien naar een pshygoloog?
aan de ander kant...Het leven gaat gewoon door...

Vallen, opstaan en gewoon weer doorgaan.


maar een ding weet ik wel. De pijn en het verdriet blijft, ook al ziet niemand dit aan je en het zal ook niet minder worden...missen zal ik hem voor altijd en van hem houden ook...
Niet lotgenoten kunnen , gelukkig voor hun, hier niet over meepraten en als je er goed uitziet moet je je natuurlijk ook goed voelen....sjah, wij weten wel beter...ik leer en heb geleerd om het maar heen te laten....weten zij veel....
Daarbij denk ik dat je idd aan het rouwen bent , uiteindelijk doen we dan allen gelukkig, niet allemaal hetzelfde maar het komt er ooit toch uit...en jij doet het op jou manier...of het de goed is zal later blijken als je erop terugkijkt.....
Maar meestal voel je dat zelf wel aan , en zoals je zegt, hij is voor altijd bij je en daar put je ook kracht uit.

Sterkte en succes met alles.

ik vroeg het mij zelf ook af!!!

door Gast » wo jan 10, 2007 21:19

Jeetje, ik herken me helemaal in je verhaal.
Mijn Rolf is nu bijna(23 januari)een jaar geleden, overleden.
De eerste weken heb ik mijn ogen uit mijn kop gejankt. Toen kwam regelmatig Rolfs vriend langs. Hun waren als broers voor elkaar..maakte mekaar gek emt ideeen..altijd veel lol samen. Zijn samen op gegroeit. Indische van afkomst allebei. Dus een hele grote "familie".

Hij heeft mij een paar keer in het begin naar de maatschapelijkwerker gebracht en daarna gingen we wat eten...
Ja en van het een kwam dus opeens het ander. Zo zat je op zijn schouder uit te huilen en ook hij had zijn verdriet. En het andere ogenblik leg je in zijn armen..Dit heeft een aantal weken geduurt..tot hij er van overtuigd was dat hij van me hield...en ik eigenlijk dus niet, maar iets zocht wat er niet was..en nooit meer zal komen...Mijn Rolf.

Heb er toen een punt achter gezet, niet achter de vriendschap. maar hem wel duidelijk gemaakt dat hij welkom is als oom voor de jongens en als goeie vriend voor mij, maar voor de rest geen verwachtingen of zo...

Ja, schuld gevoel, dat heb ik niet naar Rolf toe...Hij zal ook wel weten dat ik toen niet mezelf was en even de weg kwijt was...

En inderdaad ook ik heb heel snel de draad van het gewone leven weer opgepakt...na 8 weken ben ik weer gaan werken. Na 5 weken stond ik al weer in de discotheek op de dansvloer. Mensen op straat vroegen hoe het ging met mij...en vonden me erg goed eruit zien...Ik ging me daar wel een beetje schuldig bij voelen in het begin. Schijnbaar moet je er na zo iets dramatisch er ook afgrijselijk er uit gaan zien...
Ik klede me gewoon en maakte me ook op, ja ik was wel veel afgevallen vond men..maar dat was dan weer niet gek, zeiden ze..

Ben ook op vakantie geweest, ging leuke dingen doen met mijn kinderen.

Maar diep van binnen, ze moesten eens weten. Ik genoot niet van de dingen die ik deed. tuurlijk ik was vrolijk, lachte. Maar van binnen niet.

De mensen vonden me sterk...knap hoor hoe jij dat doet, met twee kinderen. Dan dacht ik bij mezelf, knap? wie moet het anders doen. Als ik niet door ga wat dan?

Soms vraag ik me wel af, is dit het nou HET ROUW PROCES? Of moet de grote klap nog komen. Moet ik messchien naar een pshygoloog?
aan de ander kant...Het leven gaat gewoon door...ik zou, als de rollen om waren gedraaid, van Rolf ook niet verwachten dat hij helemaal het bijltje erbij neer zou gooien. Ik weet zeker dat hij precies zo zou zijn...Hij was bij leven al zo...
Vallen, opstaan en gewoon weer doorgaan. Het leven is te kort, geniet van iedere dag en neem de dag en maak er iets moois van.
Dit was de tekst die Rolf op zijn rouwkaart wilde:

Eigenlijk ben ik heel tevreden,
Als ik alles samenvat
Alles had een echte reden,
Ik heb jullie toch gehad

En als ik dan de rest van de tekst van het lied leest dan hoor ik het hem gewoon zeggen...leef doe, en denk aan mij ik zal altijd bij je zijn. Welke keuze je ook zal maken en weg die je gaat ik ben bij je in je hart.
En dat neemt niemand mij af.

Tot slot laat ik de rest van de tekst achter, maar een ding weet ik wel. De pijn en het verdriet blijft, ook al ziet niemand dit aan je en het zal ook niet minder worden...missen zal ik hem voor altijd en van hem houden ook...


Eigenlijk ben ik wel tevreden,
Ik heb me niet zo vaak vergist
Huil dus om geen andere reden,
Dan dat je me mist
Als de ster die valt je toe wenkt,
Ben ik bij je in je hoofd
Elke keer dat je aan mij denkt,
Dat heb ik toen beloofd

Mag ik die paar laatste dagen,
Daar zijn waar ook jullie zijn
Samen zal de grens vervagen,
Tussen waar en schijn
Laat de kinderen er bij zijn,
Echt bij alles wat gebeurt
Dan is het of wij weer wij zijn en niet zo verscheurd

Kom gerust met alle honden, schilder bloemen op mijn kist
Deel je tranen en je wonden, niks word uitgewist
Doe alsof ik er zelf nog bij was, zeg me waar ik het liefste hoor
Denk aan hoe je steeds bij mij was, ga zo met me door
Draag me zelf, al kan het zwaar zijn, laat me dan ook niet alleen
Doe gewoon dan zal het waar zijn, ik blijf om je heen
Ga maar veel en lekker eten, maak geen heilige van mij
Je hoeft geen dingen te vergeten, blijf er altijd bij

Zing mijn liedjes denk aan dagen,
Dat de zon over ons scheen
Dan is alles te verdragen,
Ik blijf om je heen

liefs van mij en heel veel , ach je weet wel.........

Mirjam

ik hield zoveel van hem, waarom dan deze reactie, dit gevoel

door Gast » vr dec 29, 2006 23:22

bedankt voor je berichtje. Het lijkt wel of ik allemaal wel even doe en nergens last van heb, van rouwen enzo. Het lijkt me zo makkelijk af te gaan. Het is anders dan ik ooit had gewild en het gaat anders dan ik dacht. Ik zou willen huilen als ik me iets herinner, boos worden soms, teleurgesteld zijn, verdrietig als ik bij het graf sta, emotioneel als ik wakker wordt en besef dat zijn kant van het bed weer leeg is. Kan lachen omdat hij als stemmetje in mijn achterhoofd me uitlach omdat ik voor de zoveelste keer me steen stoot aan de tafel die er al wat langer staat dan vandaag. Verdrietig als mijn zoon over zijn vader praat, gelukkig als ik denk aan de mooie herinneringen. Maar daarin tegen lijk ik soms niks te voelen. Niet boos, gekwetst, teleurgesteld e.d. Ik ben alleen teleurgesteld en verdrietig over het feit hoe ik zijn dood verwerk, alsof hij niks voor mij betekende. Hij is nog steeds mijn grote liefde. Nu ik dit schrijf wordt ik wederom verdrietig. Ik kan niet over mijn eigen reactie op zijn dood uit. Ik vind het niet kloppen, respectloos, alsof het om liefdesverdriet gaat. Ik heb ook zo snel mijn leven weer opgepakt, doet het allemaal wel even, hoewel het me vaak teveel is. Ik onderneem dingen, ben altijd bezig, heb twee kerstbomen opgetuigd, ben zeer zelfstandig werk momenteel nog niet e.d. Ik heb zelf vanmorgen een eenoudervakantie voor mijn en me zoon naar Frankrijk geboekt. Alsof het niks is, de normaalste zaak ter wereld. Ik lijk wel te reageren als een heel ander persoon op de dood van mijn man, dan diegene die ik echt ben. Warm, zorgzaam, energiek, ondernemend, spontaan maar gevoelig. Ik voel me soms nu net een ijskoningin. Ik snap het niet. Jij zei dat het goed was dat ik durfde te zeggen dat ik behoefte had aan een ander in me leven. Het stomme is, dat ik dat berichte had achtergelaten op de site omdat toen mijn man zeven maanden overleden was er tussen mij en een goede vriend van ons iets is gebeurd. Nooit verwacht, maar toch gebeurd. Nog steeds zijn hij en ik goede vrienden, maar lijken ons toch niet los te kunnen maken uit dat beetje meer. Ik had verwacht van mezelf dat ik er moeite mee zou hebben als ik ooit een andere man over een hele lange tijd leuk zou vinden, het raar zou vinden om te kussen en zelf daarvoor eerst aan mijn man "toestemming"zou gaan vragen. Het ging me juist zo makkelijk af en dat had ik nooit verwacht. Dat deed me nog het meeste zeer. Ik hou zo veel van mijn man, hij is mijn grote liefde en ik zou er alles voor over hebben om hem terug te krijgen, maar waarom voelt alles zo anders en reageer ik zo anders. Mijn therapeute zegt dat dat toch echt de enige echte Linda is. Ik geloofd dat niet. Ik ben onder mijn masker/afgebrokeld muurtje zo een leifdevol persoon, hoe kan ik dan zo kil en koud reageren als mijn "alles" dood gaat.

Omhoog