Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Plaats reactie
Loki

Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Loki » vr jan 14, 2011 20:26

Hallo allemaal,

Ik ben 29 en twee en een halve maand geleden is mijn partner overleden door een ongeval. We waren 11 jaar samen en hebben twee prachtige kinderen, eentje van 3 en eentje van 1.5 jaar.

Ik mis hem in alles wat ik doe, voel, denk en zie. Voel een verwarrende hoop aan gevoelens.
Boosheid, om het ongeval, omdat mijn leven opeens zoveel ingewikkelder is geworden, omdat ik niet meer weet wie ik ben, wie ik wil zijn, omdat ik tevreden was met het leven dat ik had. We hadden het zo goed samen, alles zat goed... en nu lijk ik alles kwijt.
Angst, om de toekomst alleen in te gaan, voor het verdriet, voor de pijn.
Gemis, van zijn humor, zijn spel met de kindjes, zijn knuffels, zijn kussen, zijn onvoorwaardelijke aanwezigheid en steun.
Verlangen, naar hem, naar die knuffel die kus die genegenheid ...
Onrust, loop zo vaak de muren op, weet met mezelf geen blijf, hij kon mij zo goed rust geven.

Maar nu sta ik alleen en moet ik weer een leven opbouwen, ik probeer dat ook. Ga opnieuw werken, probeer regelmatig mensen te zien, ik kan er goed over praten. Iedereen vertelt me hoe sterk ik ben, maar... zo voel ik me niet. Je doet het gewoon maar het 'genieten' is verdwenen.

De laatste weken groeide het verlangen naar een knuffel, een echte knuffel, niet zo'n knuffel om 'dag' te zeggen, maar samen in een zetel knuffelend tv kijken, het verlangen naar genegenheid, naar gevoel... Ik heb daar met verschillende mensen over gesproken, sommigen reageerden van 'je moet met de eenzaamheid leren leven', anderen vonden het raar dat ik daar zin in had, anderen zeiden van zoek iemand waarmee je dat kan.

Deze week kwam ik een 'oude' vriend tegen, iemand waarmee ik tijdens mijn pubertijd een leuke band had. Ik heb mijn knuffel gekregen, het voelde allemaal heel vertrouwd en er is meer van gekomen...
Ik voel me niet direct schuldig, ik heb er van genoten, hij heeft er van genoten. We kunnen er samen heel goed over praten, zowel over mijn partner als over wat we voelen. Maar ik vraag me wel af... Is dit te vroeg? Is het een vlucht? Eerlijk doet het deugd om eens positieve gevoelens te hebben, de spanning, het verlangen (naar iemand die er wel is of kan zijn). Het is leuk om even het gevoel te hebben niet alleen te staan, eigenlijk het gevoel te hebben dat ik echt leef. Maar het maakt alles wel nog verwarrender.

Zijn hier nog mensen die worstelen met het alleen zijn? Met nood aan genegenheid? Hoe gaan jullie daar mee om?

Groetjes,
Loki

tweeling

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door tweeling » zo jan 16, 2011 15:58

Hallo,
Ik ben sinds november 2010 weduwe. 34 jaar met 2 kinderen ( 8 en 5).
Ik mis hem. 's Ochtends nog een kus en niet meer levend thuis gekomen.
Ik snap wel dat je iemand mist voor een knuffel. Wat is te vroeg. Dat bepaal jezelf.
Ik zou het ook soms willen, maar dan graag van mijn eigen man. Lekker vertrouwd.
Helaas dat gaat niet meer. Je mist je klankbord, je vrijheid, je vangnet, je veilige thuishaven.
Het is zwaar. Ben wel sinds 2 weken weer aan het werk.
De kinderen gaan door, ik vind de weekenden het zwaarst.
Je hebt gelijk mensen zeggen dat je het goed doet en sterk ben. Het is goed bedoeld, maar het liefst hoor ik van mijn eigen man dat ik het goed doe. Ik heb zoveel vragen, wil graag weten wat hij er van vind. Helaas....
Ik snap jou gevoelens wel. Zelf doe ik er niks mee, zou het als verraad voelen, maar moet dat dat betekenen dat je altijd alleen moet blijven? Ik weet het niet. Ik vind het erg moeilijk.
Veel sterkte, en doe waar jij je goed bij voelt.
Groetjes, Tweeling

alice
Berichten: 559
Lid geworden op: ma mei 31, 2010 18:14
Reden voor lidmaatschap: Ik was al lid en mis toch nog altijd het wederzijds begrip van lotgenoten.
Alfred is plotseling overleden 26 januari 2007. Achtergebleven met 2 lieve jongens van toen 4 en 6, nu 12 en 10. Sinds september 2012 ben ik hertrouwd met Jeroen.
Locatie: Hardenberg

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door alice » zo jan 16, 2011 18:40

Ik snap jou wel en herken heel veel in wat je schrijft... De behoefte aan genegenheid, die knuffel, die arm, behoefte aan dat er iemand van je houd. En of het een vlucht is. De tijd zal het leren. Doe wat goed voelt voor jou op dit moment.
Raad je aan je aan te melden bij jjgv, dan is er zoveel meer zichtbaar. Naast het schrijven van verdriet en herkenning is er ook een plek waar mensen schrijven die een stapje verder zijn, een stuk met praktische tips, een stuk met mensen die nieuw geluk ervaren, een stuk met uitjes...etc.

Prometheus

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Prometheus » vr feb 18, 2011 23:30

Beste Loki,

Rond dezelfde tijd, nov. 2010 mijn vrouw verloren. Kan me je verwarring over dit onderwerp goed voorstellen.En het gevoel, verlangen naar genegenheid etc. terwijl het nog zo kort geleden is.Heel dubbel. Als ik, voordat dit gebeurde, mij/ons dit overkwam *5 jonge kinderen*, hoorde over een persoon die nog zo kort weduwe, weduwnaar was, en dan al met iemand anders 'iets' had (het wordt dan altijd gelijk bestempeld als HIJ/ZIJ heeft NU al een nieuwe partner) dan had ik mijn oordeel al klaar. De werkelijkheid is zo verschrikkelijk anders.
Wens je veel sterkte toe en al het goede voor jou en je geliefden...

Take good care of yourself!

Rita1964

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Rita1964 » za feb 26, 2011 10:04

Wat herkenbaar! Mijn partner is 7 weken geleden overleden en ook ik zou zo graag eens een echte knuffel willen hebben. Tegelijkertijd worstel ik met dat verlangen, heb er slapeloze nachten van. Want het voelt nog veel te vroeg. Maar het gevoel ís er wel, wat moet je daar nou mee? Het voelt inderdaad als verraad aan mijn man maar anderzijds staat het er ook weer helemaal los van. Ik hou nog net zoveel van hem als toen hij er nog was.
Ik ben vaak aan het msn'en met iemand die via de chat heel lief voor me is, heel begrijpend en ook heel open naar mij toe. Ik vertrouw hem en weet dat hij me graag zou willen zien. Maar ik hou hem af, durf het niet aan terwijl ik er tegelijkertijd naar verlang om hem wel te zien, maar ben ook weer bang voor de teleurstelling die dat zou kunnen geven. Want hoe lief hij ook is, eigenlijk is hij mijn type helemaal niet. Maar, denk ik dan weer, is uiterlijk het belangrijkste? Erg verwarrend allemaal deze gevoelens en ik weet nog even niet hoe ik er mee verder moet.

ina1961
Berichten: 163
Lid geworden op: vr mei 13, 2011 17:10
Reden voor lidmaatschap: Ik ben Ina , 49 jaar en heb 3 kinderen die volwassen zijn en sinds 2 jaar op zichzelf wonen .
Mijn man is 2 maanden geleden op de leeftijd van 53 jaar zeer plotseling overleden aan een hartstilstand .
Locatie: Nieuwediep

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door ina1961 » za aug 04, 2012 0:22

Ik doe er niks mee want kan me nog niet voorstellen dat ik ooit iemand anders zal vinden .

Vrouwke
Berichten: 21
Lid geworden op: do sep 06, 2012 9:22
Reden voor lidmaatschap: 6 augustus mijn man verloren aan kanker. Samen een zoontje van bijna 4. We hebben beiden 2 kids uit een eerder huwelijk.
Locatie: Etten-Leur

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Vrouwke » zo okt 14, 2012 20:18

Fijn dat ik niet de enige ben die met dit soort gevoelens worstelt....
Op het pad der vriendschap bloeien de mooiste bloemen. Ze heten verdraagzaamheid, eerlijkheid, hulpvaardigheid en vertrouwen.

Eerlijkheid is een heel duur kado. Verwacht het niet van goedkope mensen.

gast esssie

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door gast esssie » wo okt 17, 2012 14:46

Die gevoelens deel ik ook.
Ik ben vrij seksueel ingestelt terwijl die behoefte bij mijn man lager lag, dit was nooit een probleem.
Maar het laatste jaar was mijn man zo ziek dat er geen plaats was voor echte genegenheid.

Nu is hij 2 maanden overleden en is er iemand die die behoeftes wel kan vervullen, alleen schijt ik in mijn broek want ik durf het niet!
Ik zie het niet als verraad, mijn man was mijn alles.
Ook zou ik de komende tijd geen relatie aan kunnen, veel te veel gedoe en laat ik eerst maar eens mezelf op de rit te krijgen.

Maar dat verleidelijke aanbod blijft in mijn hoofd zitten.

aggie
Berichten: 112
Lid geworden op: wo jan 09, 2013 17:14
Reden voor lidmaatschap: Ik ben een vrouw van 50 jaar met 2 kinderen. Op 17 oktober 2012 is hij plotseling overleden aan een hartstilstand.
Locatie: roosendaal

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door aggie » vr jan 11, 2013 19:40

mijn man is bijna 3 maanden geleden overleden. Ook ik denk over dit soort dingen na aangezien ik die arm om me heen mis, iemand die me vastpakt als ik het moeilijk heb en dat is nu.
Ook een klankbord, mijn man en maatje en mijn alles mis ik.

Op dit moment wil ik er nog niet over nadenken, voel het ook als verraad en wil dit verdriet niet echt nog eens meemaken.
Ik kan het me wel voorstellen dat ik ooit met iemand leuke dingen ga ondernemen, kan kletsen enz.

En ik ben bang dat ik na bina 29 jaar huwelijk toch ook kieskeurig ben geworden en steeds ga vergelijken. Maar wat ik al aangaf het is bij mij nog zo vers en ben ik alleen nog aan het overleven

mama

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door mama » di feb 05, 2013 16:26

Hoi
Mijn man is 9 maanden geleden door een ongeval om het leven gekomen.Ik merkte dat ik ook dat ik die arm zo miste.Naar drie maanden heb ik ook iemand leren kennen en ja o wat is het fijn om die arm om je heen te voelen .Het voelt heel dubbel ik hou van mijn man en dat vond ik ook zo gek dat ik het deed nog steeds doe.Maar daar door heb ik wel weer het gevoel dat ik leef.Ik kan nu weer lachen maar huil ook nog steeds.Het geeft me energie ,ik zie mensen kijken en weet dat ze denken oo wat snel .Maar het leven gaat ook snel ,waarom niet een beetje genieten ik heb toch niets verkeerd gedaan .Moet ik dan eerst een jaar rouwen ?? terwijl ik weet de rouw gaat met me mee, nee ik zal mijn man nooit vergeten hij was ook mijn alles.

Vrouw 34 jaar

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Vrouw 34 jaar » zo feb 17, 2013 23:21

Hallo,

Ik snap zo erg dat je die arm om je heen mist en die knuffel en kus. Dat heb ik ook zo erg, alleen ik moet er echt niet aan denken dat er iemand anders in mijn leven komt. Ik mis die knuffel van mijn man en die kus als we opstonden en als we gingen slapen. De gedachte alleen al dat ik hem nu nooit meer eens vast kan pakken een knuffel en kus kan geven en zeggen dat ik van hem hou, maken me gek van verdriet. Het is dan ook pas 6 weken geleden dat mijn man is overleden. Plotseling, zo gevonden s'ochtends in bed, zo raar en zo oneerlijk. En helaas ook nog steeds geen duidelijke doodsoorzaak, dus dat maakt het allemaal extra moeilijk. En of we daar ooit achter gaan komen is ook nog de vraag, hij had last van hartritmestoornissen, maar heeft geen hartaanval gehad. We hebben 2 jongens, eentje van 5,5 jaar en eentje van 2,5 jaar. De oudste weet dat papa nooit meer terug komt en "snapt" dat hij dood is, voor zover een kind van 5,5 jaar dat snappen kan. Maar de jongste snapt er niks van, papa moet thuiskomen en papa is werken dat is wat hij zegt en denkt. Dat is echt heel moeilijk. Vooral de gedachte dat de oudste later waarschijnlijk nog wel dingen van papa zal weten, maar de jongste waarschijnlijk helemaal niet. Ik hou zoveel van mijn man en mis hem zo verschrikkelijk en kon me nooit een leven zonder hem voorstellen en nu moet je ineens verder, zonder hem! Ineens sta je er alleen voor op 34 jarige leeftijd, met 2 geweldige zonen, die superveel op papa lijken, dat is heel erg fijn.

Of dingen te vroeg zijn, vind ik dat alleen de persoon die daarvoor staat dat zelf kan beslissen. Er staat geen tijd voor, wat iedereen ook zegt. Zelf moet ik er niet aan denken, maar kan wel begrijpen dat anderen dat wel doen of misschien gewoon overkomen.

Groetjes

Anja69
Berichten: 211
Lid geworden op: za jan 05, 2013 21:56
Reden voor lidmaatschap: Ik ben Anja,op tweede kerstdag 2012 mijn man op 49 jarige leeftijd verloren aan de genadeloze ziekte kanker.ik woon met onze Franse Bulldog samen nu..
Locatie: Roosendaal

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Anja69 » do feb 21, 2013 22:16

Denk dat het voor iedereen verschillend is idd...
Ik kreeg vorige week, 7 weken en 1 dag na mijn man zijn overlijden een uitnodiging voor een date,moet zeggen dat ik er ontzettend pisnijdig om werd....
Moet er niet aan denken om na 25 jaar samen te zijn geweest zo over te stappen naar een ander,een ander aan mijn lijf of wat dan ook... Vond het zelfs onbeschoft van die man, terwijl hij wist hoeveel mijn man voor mij betekend ,nu zo snel het lef had om me uit te nodigen,moet er niet aan denken!!!

Gast

Re: Wat doen jullie met de nood aan genegenheid en meer?

Bericht door Gast » do dec 12, 2013 22:14

Hallo,

Ik herken veel van deze verhalen en reactie's. Zelf heb ik veel behoefte aan een arm om me heen 's avonds. Het binnenkomen van iemand na een dag werken, een kus geven bij binnenkomst. Alles. Omdat we dat kwijt zijn, is de wil en de drang daarin mega. Zelf ben ik vrij snel benaderd door een andere vrouw die wilde stappen of een bioscoopje pakken. Ik wist niet wat ik daarmee aan moest. Nog steeds niet. Ik ben 22 jaar met mijn geweldige vrouw samen geweest. we hebben een mooie dochter van 11. Ik zou hier zo veel op kunnen zetten, maar hou het even bij de vraag....
Om antwoord te geven op je vraag kan ik zeggen genegenheid Ja. Maar niet in mijn huis. Voorlopig dan.

Roland

Plaats reactie