Overlijden van mijn man

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
carien1

Re: Overlijden van mijn man

Bericht door carien1 » ma sep 13, 2010 0:24

Hallo allemaal

Door wat te googlen kwam ik op deze site uit.
Waarom ik iets zocht weet ik niet, maar ik kan maar niet bevattenw at me is overkomen.
Het lezen van verhalen van andere die bijna hetzelfde mee hebben gemaakt, lijkt een vreemde soort steun te geven.
Ik zal eerst vertellen wat er gebeurt is:

Mijn man gaat 2 weken geleden werken in de avond/nachtdienst als taxischauffeur.
Na om 3 uur `s nachts nog een smsje te hebben ontvangen ga ik na bed, zoals ik meestal altijd deed als hij werken was.
De ochtend daarna wordt ik wakker in een nachtmerrie, die nu nog duurd.
Mijn moeder kwam mijn dochter van 5 terug thuis brengen en zij heeft de sleutel.
Zij treft mijn man aan in de keuken, komt mij gelijk roepen.
Ik was op dat moment ook net wakker geworden en terf haar op de overloop/trap.
Ik ren naar beneden en wat ik daar zie is dat ik vanaf dat moment de liefde van mijn leven ben verloren.
112 gebeld maar dat mocht helaas allemaal niet meer baten.
Acute hartstilstand.

Dit is zo onwerkelijk, en ik leef daarom na mijn gevoel ook nog steeds in een roes(verdoving) een gevoel wat jullie allen heel goed zullen herkennen.
Zo heb je samen een toekomst, zo sta je ALLEEN. En ook al heb ik veel mensen om me heen, ik ben toch echt ALLEEN.
Ik worstel met het rouwproces omdat ik het verdomd verwarrend vind, zo zit je in een diep dal.....zo praat je alsof het jou niet is overkomen maar een ander.

Ik hoop door jullie verhalenmij helpen een weg te vinden om hier mee om te kunnen gaan.
Ik moet door, voor mijn 2 meiden, die verdienen hun moeder.
Maar ik verdien ook mijn man en dat is me ontnomen. :smt010

marjan
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 558
Lid geworden op: za apr 04, 2009 21:46
Reden voor lidmaatschap: Ik ben Marja, mijn partner is vorige zomer vrij plotseling overleden na een kort ziekbed van een maand. Wij waren meer dan 30 jaar samen.
Ik woon met mijn pleegdochter van 17.
Locatie: amersfoort

Re: Overlijden van mijn man

Bericht door marjan » za okt 02, 2010 21:04

Carien, helaas welkom op deze site... Gecondoleerd en heel veel sterkte gewenst!
Ik weet niet of je al aangemeld bent, maar ik kan je aanraden dit te doen, dan kun je nog meer lezen en uitwisselen. De site geeft mij en vele anderen echt steun .
Kijk maar eens of dat wat voor je is.
Lieve groet

lucien

Re: Overlijden van mijn man

Bericht door lucien » za jan 07, 2012 23:50

Beste mensen,

Weet niet zo goed hoe ik moet beginnen, maar ben op zoek naar wat steun van mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt.

Ben 9 weken geleden mijn lieve partner verloren en 17 weken zwanger van ons eerste kindje.
Een week voordat hij kwam te overlijden kwamen wij erachter dat ik zwanger was..... hij was zo blij!!!!! hebben de hele week op een roze wolk gezeten.

hij is op de dag van zijn verjaardag verongelukt met de motor, zijn grote passie zn harley!
Mijn vriend was een goede bestuurder en heeft het ongeluk dan ook nog proberen te ontwijken...er was geen overlevingskans voor hem.
Mijn partner en ik waren 8 jaar samen en hadden een bijzondere en sterke band in onze relatie, het doet zo'n pijn als ik er aan denk dat hij er niet meer is.
Hebben een half jaar geleden midden in de polder ons droomhuis laten bouwen, wilde graag trouwen in de achtertuin, en een kindje in het vooruitzicht.
Mooie dromen waar er een aantal van uit zijn gekomen, maar de rest moet ik alleen met mijn toekomstige kindje gaan doen!

Ik probeer de positieve herineringen van mijn lieverd zo dicht mogelijk bij mij te houden, en daar mijn kracht uit te halen om verder te gaan voor ons kindje.
Ben dankbaar dat ik hem in mijn leven heb gehad, en dat ik toch nog een stukje van hem heb....mijn lichtpuntje in deze vreselijke nachtmerrie.
Daar zal ik ook echt voor vechten....maar dat wordt een hele lange weg!

Kan en wil het niet accepteren dat hij er niet meer is....telkens de vraag waarom!!

bedankt!



Mijn lieve vriend was een geliefd persoon bij veel mensen, een grote stoere man met een klein hartje....een groot verlies!

Gebruikersavatar
CloJo
Berichten: 51
Lid geworden op: wo jan 04, 2012 0:36
Reden voor lidmaatschap: Overlijden partner 1-09-2008

Re: Overlijden van mijn man

Bericht door CloJo » zo jan 08, 2012 23:54

Hallo Lucien,

Gecondoleerd met het overlijden van je man.
De "waarom" vraag hebben velen, misschien wel alle leden van dit forum wel gesteld.
Ik heb het antwoord in ieder geval niet gekregen.
Steunen doe we elkaar hier zo veel mogelijk op dit forum en ik heb daar in ieder geval al veel aan gehad.
Denk er eens over om je aan te melden zodat je ook het besloten gedeelte van het forum kan bezoeken.
Je zal er dan hoop ik net als ik veel steun en herkenning vinden.
Sterkte.

Vriendelijke groet,

Joop
"Life can only be understood backwards; but it must be lived forwards"

Soren Kierkegaard

Debby

Re: Overlijden van mijn man

Bericht door Debby » wo jan 11, 2012 9:46

Hoi Meiden,

Ook ik ben op 8 december me vriend verloren, hij is in het kanaal terecht gekomen met de auto.
na 30 a 40 minuten pas gevonden, ze hebben nog van alles gedaan maar tegen de avond hebben ze de stekkers eruit gehaald.
Ik heb alleen maar gesmeekt aan zijn bed of die terug kon komen want ik was toen 31 weken zwanger (nu dus bijna 36 weken), van ons tweede kindje :crybaby:
Het doet zo'n zeer en ik besef me nu gewoon steeds meer dat ik hem echt niet ga zien of ga aanraken.

Hij was pas 27 en ik nu 28, waarom nu in, het begin van ons gezinnetje.
Ons zoontje van 2 (17november) Vraagt wel eens: papa waar ben je?? En dan breek je..
Ik schrijf op een zwangerschapsforum mee waar nog een mede februari moeder der man ik verloren in het begin van de zwangerschap.
En ik moet zeggen dat helpt wel, want mensen die dit mee hebben gemaakt snappen het toch het beste.

Liek76

Re: Overlijden van mijn man

Bericht door Liek76 » ma jun 17, 2013 8:22

Hallo
Ik denk dat ik me het zelfde voel als jij, vreselijk jullie kindtje moet nog geboren worden ,onze derde Mikey was net anderhalve week oud Ron had hem een keer of twee vast gehouden een keertje geknuffeld , voor hij overleed , o meid ik worstel ook iedere dag met boosheid waarom mijn Ron moest dood gaan ,wat moet ik nu , wat moeten e kindjes zonder papa ,alles voelt zo leeg en nutteloos , nergens kan je van genieten , ik heb bij alles wat ik doe daar betrek ik Ron in , ik kan niks los zien mijn kanjer , ik mis hem vreselijk ik huil heel veel ,praat tegen ze foto geef hem luchtkusjes ik ben een deel van mezelf kwijt , ik zou graag iemand vinden waar ik fijn mee kan praten , ik ben angelique 37 jaar en heb drie kindjes

Hekel veel sterkte lieve mensen oneerlijk dat het ons alle moet over komen dat we onze geliefden kwijt zijn

Plaats reactie