werken aan mijzelf,maar hoe?

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Plaats reactie
Ynske

werken aan mijzelf,maar hoe?

Bericht door Ynske » ma mar 19, 2012 1:06

Op de een of andere manier ban ik altijd een beetje huiverig om het internet op te gaan en daar te zoeken naar begrip, herkenning, gemis, dezelfde frustraties, angsten, onmacht en pijn die ik voel na het overlijden van mijn man. Ik heb al een paar keer in het openbare deel van dit forum gelezen, vandaag een berichtje...
In november 2008 kreeg mijn man al fietsend een hartinfarct. Gelukkig werd hij opgemerkt en was de ambulance snel ter plaatse. Na reanimatie is hij comateus gehouden en 3 weken later mocht hij van de beademing af. Heel langzaam herstelde hij wat, maar steeds als wij hoop kregen, liet zijn gezondheid hem weer in de steek. In totaal heeft hij ongeveer 4 maanden in het ziekenhuis gelegen en is hij na een aantal zware ingrepen alsnog op 41-jarige leeftijd overleden.
Het was een zware en moeilijke tijd, maar ik ben ook dankbaar dat we die tijd kregen. Samen met de kinderen (toen 7, 10 en 12) kwam bij ons langzaam het besef dat we mogelijk zonder hem verder moesten...
Nu zijn we 3 jaar verder en ik heb er steeds meer moeite mee dat hij er niet meer is, dat ik alleen met de kinderen ben. Ik mis het samen zijn, vooral die hele kleine dingen, die niemand van je weet, die echt van samen zijn. Ik mis mijn maatje, degene die ik niets hoefde te zeggen en die toch alles van mij wist (en omgekeerd natuurlijk ook). Ik mis de papa van mijn kinderen en merk aan alles hoe zij hun papa missen. Ik heb 3 jaar lang voor iedereen gerend, gezorgd dat het goed gaat met de kinderen, dat er ondanks een groot gemis toch warmte en gezelligheid is. In al die tijd heb ik niet aan mijzelf gewerkt, ik heb het gevoel dat ik op ben. Ik wil aan mezelf werken, mijn verdriet, mijn gemis, maar ik weet niet hoe.
Mensen geven goede raad en zeggen dat ze begrijpen hoe je je voelt, maar hoe kan dat als ze het zelf niet mee hebben gemaakt? Ik ben benieuwd naar reacties van lotgenoten, vandaar dat ik de toch een berichtje stuur naar dit forum.

Gebruikersavatar
Atsje
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 337
Lid geworden op: di okt 25, 2005 19:03
Reden voor lidmaatschap: Ik ben 12 jaar samen geweest met Bart, die op 27 september 2005 plotseling neerviel tijdens het squashen. Hij was meteen weg, ruim een uur later is men gestopt met reanimeren...
We hadden net een half jaar met een campertje door Europa gereisd, wat echt heerlijk was dag en nacht samen. We waren in onze laatste vakantieweek en zouden op de dag van de crematie weer aan het werk. Zo anders kan het lopen....
Locatie: Groningen
Contacteer:

Re: werken aan mijzelf,maar hoe?

Bericht door Atsje » wo mar 21, 2012 19:56

Hallo Ynske,
Allereerst wens ik je veel sterkte, en voor de rest: meld je aan op het forum, daar zijn mensen die je begrijpen omdat we allemaal hetzelfde hebben meegemaakt. Je zult er vast veel herkenning vinden.
Groet, Atsje.
We volgden de warmte die zelf zijn weg zocht,
vanaf het moment, alweer zo lang geleden,
toen ons avontuur als een zomer begon...

marjan
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 558
Lid geworden op: za apr 04, 2009 21:46
Reden voor lidmaatschap: Ik ben Marja, mijn partner is vorige zomer vrij plotseling overleden na een kort ziekbed van een maand. Wij waren meer dan 30 jaar samen.
Ik woon met mijn pleegdochter van 17.
Locatie: amersfoort

Re: werken aan mijzelf,maar hoe?

Bericht door marjan » vr mar 23, 2012 23:46

Allereerst heel veel sterkte!
Ik kan mij alleen maar aansluiten bij Atsje: meld je aan op de site.
Het is een hele drempel, maar het kan je misschien helpen om met anderen van gedachten te wisselen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Je hoeft niet te schrijven als je dat niet wilt, je kunt ook alleen lezen, maar er is ook ruimte om te schrijven wat en hoe je maar wilt, je vindt altijd een luisterend oor/lezend oog..
Ik hoop dat je hier herkenning en steun kunt vinden!

GBS
Berichten: 30
Lid geworden op: wo apr 18, 2012 23:05
Reden voor lidmaatschap: Ik ben een jonge vrouw van 35 en heb een dochtertje van inmiddels 4. Mijn man is plotseling overleden op 38 jarige leeftijd op tweede kerstdag 2011 aan hartfalen. Mijn dochtertje en ik waren toen resp. 33 en 2 jaar oud.
Locatie: Sevenum

Re: werken aan mijzelf,maar hoe?

Bericht door GBS » do apr 19, 2012 17:00

Hoi Ynske,
Ik ben nog maar net nieuw hier op de site, maar wil graag op jouw berichtje reageren.
Mijn man is afgelopen kerst plotseling overleden en ik ben met ons dochtertje van nu 3 jaar ook alleen achter gebleven.
Ik herken mezelf ook wel voor een groot deel in hoe jij jouw afgelopen 3 jaar omschrijft, in het gedeelte van er in de eerste instantie voor je kinderen willen zijn en zorgen dat zij goed en sterk met de nieuwe situatie om leren en klunnen gaan. En toch ook de gezelligheid en de mooie dingen in het dagelijks leven proberen te houden, ondanks het gemis en verdriet. Ik schrok er wel een beetje van dat je na een langere periode erachter kunt komen dat je voor iedereen gezorgd hebt en jezelf daarin vergeten bent of er gewoonweg niet aan toe gekomen bent. Ik hoop dat ik datzelfde niet ook over 3 jaar ervaar....
Ik ben me ervan bewust dat ik nu ook aan mezelf moet werken en voor mezelf moet zorgen; juist omdat ik dan ook nog beter er voor mijn dochtertje kan zijn. Ik heb ervoor gekozen om met een psycholoog te gaan praten, ook al lijkt het nu eigenlijk best goed met me te gaan gezien de omstandigheden en voel ik me ook sterk. Juist om de dieperliggende valkuilen en gevoelens en emoties naar boven te halen en er bewust mee bezig te zijn en wellicht zo alles nog beter een plekje te kunnen geven. En ook gewoon even met MIJ bezig te zijn en aandacht te geven. Beetje egocentrisch, maar dat is in zo'n situatie helemaal niet verkeerd!
Ik weet niet of je misschien iemand bent die graag doet lezen, anders weet ik nog wel een boek dat voor mij echt heel erg goed gewerkt heeft in bijzonder moeilijke situaties in mijn leven (ja, helaas is het overlijden van mijn man niet het eniogste zware in mijn leven geweest...). Het boek heet "Hoe verander ik mezelf" van Elizabeth Lesser en gaat er samenvattend over hoe je zware en moeilijke situaties en periodes in je leven kunt gebruiken en omzetten naar persoonlijke groei en ontwikkeling; hoe kun je van iets dat je leven lijkt kapot te maken of gevoelsmatig het einde van je leven kan betekenen, iets positievers maken en gebruiken om juist te groeien in plaats van j leven negatief te beinvloeden of te beperken in emoties of doen en laten.
Misschien is het iets voor je, ik probeer een beetje met je mee te denken over jouw vraag; werken aan mezelf, maar hoe? Misschien geeft dit je wat handvaten....
Ik hoop dat je links of rechtsom je antwoord vindt. Uit ervaring (persoonlijk en werkgericht) weet ik dat je de antwoorden op dergelijke persoonlijke vragen die je jezelf stelt, eigenlijk alleen zelf kunt beantwoorden en zelf ook al weet... Vaak heb je alleen even iemand nodig die je naar jouw antwoord kan leiden.
Sterkte! Ik leef met je mee!
Groetjes Gerda.
The most beautiful smile is the one that struggles through tears.

Plaats reactie