Ik voel me zo leeg en dood van binnen

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Plaats reactie
Camelia1982

Ik voel me zo leeg en dood van binnen

Bericht door Camelia1982 » do sep 19, 2013 0:16

Hallo allemaal,
Ik ben Camelia, 31 jaar. Afgelopen maandag was het precies 5 maanden geleden dat mijn man is overleden. Het is allemaal heel erg snel en onverwachts gegaan. Op zondag 28 april (die dag zal voor altijd in mn geheugen gegrift blijven), waren we gewoon thuis aan het ontbijten en grapjes met mekaar aan het maken. Een kwartier later krijgt hij zomaar ineens een hele heftige hersenbloeding. Eerst begreep ik niet wat er aan de hand was, ik dacht dat zijn nieuwe lever ineens werd afgestoten. Laat ik maar meteen het hele verhaal vertellen: 6 maanden daarvoor, op 16 oktober 2012 had hij een levertransplantatie ondergaan. Hij had levercirrose stadium C, en zn enige redding was een levertransplantatie. De artsen in het LUMC gaven hem maar 50% op volledig herstel, en het zou heel erg lang duren voordat hij weer beter zou worden. Volgens artsen zou hij nooit meer helemaal de oude worden, omdat hij voor altijd wel last zou blijven houden van lichamelijke klachten of iets dergelijks. Iedereen was verbaasd hoe goed zijn lichaam reageerde op de nieuwe lever. Het is ongelooflijk maar waar, maar na 3 weken (!!!) mocht hij al naar huis. Hij herstelde zo snel, het was echt ongelooflijk. Sommige artsen noemden hem een "medisch wonder". Binnen 1 maand was zijn geelzucht helemaal verdwenen en was hij al 7 kilo aangekomen. Door de levercirrose was hij heel erg vermagerd en afgevallen, maar na 2 maanden was daar al bijna niks meer van te zien. Hij was alleen nog een beetje mager. 5 maanden na de transplantatie kon je er niks meer van zien, hij woog 80 kilo, en was helemaal gespierd, hij sportte drie keer in de week. Hij nam zn medicijnen op tijd, at goed sliep goed en leefde heel gezond.
Tot die verrotte zondag 28 april dus. Het ging allemaal zo snel en ik begreep helemaal niet wat er aan de hand was. Ik heb na 5 minuten 112 gebeld omdat ik er helemaal niks van begreep, hij viel in een soort van slaap en begon te schuimen. Toen de ambulancebroeders kwamen vertelden me ze dat het iets te maken had met zn hersenen. Ik was gewoon helemaal in shock!!! Hij is met de ambulance naar het eerste hulp in het MCH (Den Haag) gebracht. Ik werd helemaal panisch van al dat wachten en ergens drong het nog niet tot me door wat er aan de hand was. Ik hoopte gewoon dat hij weer wakker zou worden en dat ik tegen hem gewoon zou kunnen praten. Het jaar daarvoor, toen hij nog die levercirrose had, was ik zo vaak met hem naar de eerste hulp en altijd kwam het weer goed. Maar dit keer niet dus. Na ongeveer 1,5 uur kreeg ik te horen dat de linkerhelft van zn hersenen afgestorven was. Ze zouden hem met spoed naar de intensive care brengen en daar verder onderzoeken doen. Ik heb al die tijd buiten gewacht, ben een paar keer bijna flauwgevallen, het leek wel een nachtmerrie waar ik in was beland. Ik kan me eigenlijk niet meer precies alles van die dag herinneren, het ging zo snel en mijn hersenen registreerden niks meer.
Om 3 uur smiddags is hij overgeplaatst naar de intensive care. Ondertussen kwamen er ook vrienden en familieleden van hem daarheen. Ik heb al die uren naast zn bed gezeten. Ik herinner me wel dat ik 1 keer naar buiten ben gegaan en van pure frustratie met mn hoofd tegen een ijzeren beugel heb lopen bonken. Zijn broertje kwam aanlopen en hield me tegen. Daarna is alles weer een zwart gat. Om 8 uur savonds kregen we van de artsen te horen dat ze niks meer voor hem konden doen en dat ze hem van de beademing zouden halen. De hersenbloeding was zo ernstig, en het zat binnen in zn hersenen, ze konden er niet bij zonder zn hersenen te beschadigen. Hij had al die tijd aan de beademing gelegen, omdat hij steeds dieper in coma zakte. Maar om 8 uur zeiden ze dus dat ze om 9 uur de beademing weg zouden halen. Ik heb gegild, gehuild, ik weet t allemaal niet meer. Volgens mij heb ik gedreigd artsen wat aan te doen, ik heb ze op mn knieen gesmeekt of ze alsjeblieft echt niks meer voor hem konden doen. Er was echt niks meer aan te doen.
Om 9 uur savonds is de beademing bij hem weggehaald. Vanaf het moment dat we gewoon samen thuis waren en het allemaal begon tot op t moment dat hij overleed is hij niet meer bij bewustzijn geweest. Binnen 22 uur was mijn mooie man ineens dood. Ik ben heel de zondagnacht tot de maandag ochtend bij zn bed gebleven, de hele 22 uur. Ik ben geen moment van zn zijde afgeweken. De artsen zeiden dat ik maar naar huis moest gaan en een paar uur moest rusten maar ja, wie kan er nou slapen op zo n moment? Ik niet in ieder geval, wilde bij hem zijn als hij zn laatste adem zou uitblazen.
Hij is op maandag ochtend 29 april 2013, om 09:32 uur overleden. En dit was op mijn verjaardag, op die dag ben ik 31 geworden. Ik was die dag helemaal verdoofd.....er was gewoon een soort van koortssluiting in mn hersenen. Om half 11, een uur later, werd zn lichaam overgebracht naar het mortuarium. Iemand (geen idee meer wie) heeft me toen naar huis gebracht. Het eerste wat ik deed toen ik binnenkwam was naar de slaapkamer lopen om te kijken of hij daar lag. Ik begreep er gewoon helemaal niks van. Ik heb vanaf die dag 1 week lang in schock rondgelopen. Mijn man was van marokkaanse afkomst. Ik noem hem gevoelsmatig mijn man, officieel waren we niet getrouwd. Maar we zijn 15 jaar dag en nacht samen geweest, kende hem al vanaf mijn 16de. Hij was 39 toen hij stierf.
Zijn familie had een uitvaartverzekering voor het hele gezin, dus ook voor hem nog. Maar dat zou betekenen dat hij in Marokko begraven zou worden. Ik ben meegegaan, maar die hele week voelde ik me als een soort zombie. Ik voelde gewoon helemaal niks meer. Het leek wel of al mn gevoel was uitgeschakeld. Die vrijdag vloog ik naar marokko samen met zn zusjes. Zijn kist met zijn lichaam zou die maandag daarop, 1 week na zn overlijden worden overgevlogen. Hij is begraven op 6 mei 2013.
Pas na de begrafenis begon ik beetje bij beetje te beseffen wat er was gebeurd. Ik heb alles van begin tot het eind meegemaakt, maar op de één of andere manier hebben van mijn hersens en gevoel zich afgesloten. Leefde letterlijk in een soort van mist. Het echte besef dat hij dood is begon in te slaan drie weken na zn begrafenis. Ik ben toen echt door zo n hel gegaan: had heel de dag constant paniekaanvallen. Ik durfde niet meer alleen de straat op, en ik kreeg geen hap meer door mn keel. Ik kon de hele nacht niet meer slapen, en de hele dag was ik alleen maar aan het huilen. Lichamelijk ging het ook heel slecht met me: mijn bloeddruk werd echt gevaarlijk laag (90 over 60) en ik woog nog maar iets van 58 kilo, terwijl ik 3 weken daarvoor 70 kilo woog. Ik heb me 6 weken lang opgesloten, was op een gegeven moment bang geworden voor mn eigen schaduw. Toen begon ineens mijn overlevingsmechanisme te werken: op een gegeven moment werd ik er gek van en wilde ik toch weer naar buiten, mensen opzoeken. Maar constant rondlopen met paniekaanvallen en hartkloppingen. Als iemand tegen me praatte dan was ik doodsbang voor die persoon. Slikte ook alle soorten kalmeringsmiddelen die ik maar voorgeschreven kreeg, van alles door mekaar. Als ik maar eventjes niets meer hoefde te voelen. Besefte ineens dat dit niet zo langer ging en dat ik toch wel professionele hulp moest gaan zoeken omdat ik het anders niet zou overleven. Ik heb een eerstelijns psycholoog bezocht om mee te praten, en begon langzaam met de kalmeringspillen af te bouwen. Dat ging goed. Maar ik merkte dat ik mn verdriet niet helemaal durfde toe te laten want anders zou ik gek worden en ik was bang de controle te verliezen. Ik heb me daarna nog voor EMDR aangemeld. Ik heb nu vijf sessies gehad, en ik moet zeggen dat het begint te werken. De knop is om: ik wil dit verwerken en overleven. Omdat ik 5 maanden lang mn verdriet heb lopen opkroppen is dat 2 weken geleden ineens allemaal naar buiten gekomen iets was heel heftig was: trillende benen, duizelig, hartkloppingen, alles door elkaar. Dacht dat ik bijna een hartaanval kreeg, zo erg was het. Nu gaat het lichamelijk weer goed, ik heb geen paniekaanvallen meer gehad. Maar het verdriet wat ik voel is zo intens: ik doe mn best om van het leven te genieten maar het lukt me gewoon niet. Bij alles wat ik doe of meemaak denk ik: hij is er niet meer bij. En het is zo oneerlijk. Toen hij vorig jaar een nieuwe lever kreeg was hij zo blij en hij vertelde iedereen hoe blij hij was dat hij van god een tweede kans kreeg op een leven. En die leven is hem ineens afgenomen. Mijn lieve schatje met wie ik al die jaren samen ben geweest is er niet meer. En het doet zo n pijn, ik ga letterlijk kapot van binnen, voel me zo leeg en dood van binnen. Ik ga wel naar buiten, zoek mn vriendinnen op en doe leuke dingen, maar ik kan er niet van genieten. Vorige week was ik op een verjaardag, maar na 4 uur vloog het verdriet me letterlijk naar de keel, ik kon er niet meer tegen om al die gelukkige mensen te zien. Die meid die me had uitgenodigd begreep het niet, ik probeer het haar uit te leggen, maar ze snapte het niet. Na 4 uur neplachen en praten met mensen voelde ik weer de behoefte om eens flink te huilen omdat ik hem zo erg mis, maar dat kon daar niet, omdat ik al die mensen niet kende. Mijn verdriet uiten lukt alleen bij mijn vrienden of als ik alleen ben.
Tja....daar ben ik dan, 5 maanden verder, zonder mijn lieve mannetje. Het besef dat hij echt dood is, is al een tijdje geleden ingeslagen, maar sinds kort probeer ik weer een leven alleen op te bouwen. Ik word heel de dag verscheurd van binnen, het verdriet en het gemis zijn gewoon onmenselijk, het voelt gewoon alsof iemand me heel de dag met een mes in mn borst steekt en soms voel ik gewoon ook echte pijn in mn borstkas. Door de EMDR therapie wil ik vechten en overleven, maar iedere dag met zoveel pijn leven.....ik vraag me soms echt af wat het nut van het leven nog is? Heel veel mensen zeggen dat ik nog jong ben en dat voor mij ooit ook weer de zon gaat schijnen, maar het enige waar ik aan kan denken is mijn man. Ik mis hem, zou er alles voor geven om hem nog 1 keer vast te mogen houden en zoenen en zeggen hoeveel ik van hem hou. Ik weet en ik voel dat dat nooit meer kan.....pppff zo veel pijn, waarom moet het leven zo oneerlijk zijn?
Snap niet hoe ik de dagen doorkom....iedere dag denk ik .... pppff denk niet dat ik nog zo n dag aankan en toch.....ik ben al 5 maanden verder zonder hem...... :crybaby: ik mis mijn man zo erg.....
Hoe doen jullie dit?? Als weduwe achterblijven en het toch overleven??? :crybaby:

aggie
Berichten: 112
Lid geworden op: wo jan 09, 2013 17:14
Reden voor lidmaatschap: Ik ben een vrouw van 50 jaar met 2 kinderen. Op 17 oktober 2012 is hij plotseling overleden aan een hartstilstand.
Locatie: roosendaal

Re: Ik voel me zo leeg en dood van binnen

Bericht door aggie » zo sep 29, 2013 1:17

Hallo Camelia,

Ik zie dat je al even geleden dit berichtje geplaatst hebt maar ik wil toch wel reageren. Allereerst gecondoleerd met je grote verlies.
Het is zo jammer dat je hier terecht gekomen bent want dat houdt in dat je net als alle anderen hier een groot verdriet te verwerken hebt.

En om met je laatste vraag te beginnen.....je overleeft en dat is het na het overlijden van je liefde. Voor mij is het volgende maand een jaar en nu al heb ik er zo'n last van....het missen...het doet nog steeds enorm pijn.
Je gaat door omdat je overlevingsmechanisme in gang wordt gezet. Dat is ook de reden dat je je verdriet in stukjes toe laat omdat je anders verzuipt in je verdriet en het niet meer aan kunt. Je lichaam doet dit vanzelf.
En je gaat door, iedere dag is er weer een. Je leeft van dag tot dag.
En genieten, dat kan ik wel maar het is genieten met een zwart randje. Het besef dat mijn man erbij had moeten zijn en er niet meer is, is zo confronterend iedere keer opnieuw.

Na mijn vakantie deze zomer ( 8 maanden na het overlijden ) kan ik zeggen dat ik mijn leven in alle praktische zaken een beetje op orde heb maar emotioneel gezien nog lang niet. Er hoeft maar iets te gebeuren en ik ben helemaal van slag.

Gelukkig heb ik mijn kinderen waar ik veel steun aan heb maar uiteindelijk moeten we zelf ons verlies zien te verwerken en ieder doet dit op zijn eigen manier. Ik luister heel erg naar mijn gevoel en als het niet goed voelt doe ik het niet. Mijn leven is al moeilijk genoeg om ook nog rekening te houden met mijn omgeving.

Ik ga door omdat ik vindt dat ik dat moet doen voor de erfenis die mijn man mij toevertrouwd heeft en dat zijn onze kinderen.
Hoe moeilijk en vermoeiend het soms ook is.

En hoe gek het ook klinkt voor je misschien op dit moment....het verdriet wordt iets minder...alleen het gemis wordt steeds meer.

Ik wens je alle sterkte, ruimte maar ook de tijd om je grote verlies te verwerken.

groetjes Agnes

camena.1982

Re: Ik voel me zo leeg en dood van binnen

Bericht door camena.1982 » ma sep 30, 2013 16:42

Dag Diona en Agnes,
Bedankt voor jullie reacties. Vreemd genoeg doet het me ergens goed om te lezen dat ik niet de enige ben die met dit soort emoties heel de dag worstelt. Wij hebben helaas geen kinderen gekregen, dus de drijfveer om voor hen door te gaan heb ik niet. Ik moet het dus voor mezelf doen. Ik heb echt hele avonden op de bank gezeten en mezelf afgevraagd voor wie ik in godsnaam al die moeite moest doen om de dagen door te komen. Als vrienden zeiden ze dat heel trots op me zijn en respect voor me hebben om hoe ik het allemaal doe dan dacht ik "ja... het zal wel, het boeit me allemaal niet". En na een paar maanden lang nadenken herinnerde ik me ineens een gesprekje tussen mn man en ik, ongeveer 5 dagen voor zijn plotselinge overlijden.
We zaten in de huiskamer, waren aan het eten en keken TV. Ineens uit het niets, vertelde hij me hoe blij hij met me was en hoeveel hij van me hield en dat ik hem altijd heb gesteund, die 15 jaar. Vooral 2012 toen hij zo ziek was door de levercirrose en bijna niets meer kon, heb ik alles in mn eentje gedaan. Ik was verpleegster, apothekersassistente, schoonmaakster, deed echt alles. Zelfs zware dingen tillen deed ik zelf. Niet dat ik het erg vindt integendeel zelfs, heb dit met alle liefde gedaan voor hem, zodat hij snel beter zou worden. Dan kon hij zich alleen op zijn herstel concentreren. Dus een paar dagen voor hij overleed bedankte hij me voor alles. Dat moment vergeet ik echt nooit meer: we stonden allebei op en omhelsden mekaar. We moesten allebei bijna huilen. Hij fluisterde toen tegen me dat alles beter zou worden.
Hoe anders heeft dit uitgepakt. Hij is er niet meer en ik moet het nu verder in mn eentje doen allemaal. Maar toch.....op momenten dat ik het bijna wil opgeven denk ik daar aan terug. Ik ben er 1000% van overtuigd dat hij niet zou willen dat ik me zo ellendig voel. Hij zou niet eens willen dat ik zoveel huil maar goed.....ik kan mn gevoel niet uitschakelen, dat gaat vanzelf. En als ik mn verdriet niet toelaat dan merk ik dat ik daar echt lichamelijke klachten van krijg. En das helemaal niet goed voor me.
Ik geef jullie gelijk wat betreft het gevoel: mijn man en ik overlegden altijd alles met mekaar. Maar omdat hij er niet meer is moet ik nu wel op mn eigen gevoel te vertrouwen. Aan het begin was ik het vertrouwen in mezelf helemaal kwijt. Maar nu merk ik dat ik toch iets meer vertrouwen heb in mezelf, dat het wel goed gaat komen met mezelf. Moet wel eerlijk toegeven dat dit zonder de EMDR therapie sessies dat ik op dit moment heb, niet was gelukt. Die sessies helpen me mn gedachten weer een beetje te ordenen en zorgen ervoor dat ik wel het verdriet in alle hevigheid kan toelaten, zonder de controle over mezelf te verliezen. Wat heel vreemd is dat de praktische zaken bij mij altijd goed zijn gegaan, zelfs nu. Het lijkt wel alsof ik me er nu nog beter op concentreer. Heb van niemand hulp gehad met mijn administratie. Vreemd genoeg heb ik alles op een rijtje. Het emotionele is inderdaad nog lááááng niet op orde, precies wat jullie aangeven. Er hoeft maar iets te gebeuren en ik ben helemaal van slag. Ik heb ook dagen dat ik het liefst iemand in mekaar zou willen slaan, gewoon om mijn frustratie af te reageren. Dat hoort er waarschijnlijk ook bij dan.
Ik vraag me af: hoe hebben jullie dat gedaan met werk? De eerste 6 weken ben ik helemaal niet naar mn werk gegaan en ik mag re-integreren zeg maar. Voordat mijn man overleed werkte ik 40 uur per week. Nu, 5 maanden na zn overlijden werk ik 25 uur per week. Soms niet, dan heb ik zo een slechte dag dat ik gewoon geen zin heb om mn huis uit te komen. Maar het lijkt wel of ze de laatste tijd daar steeds minder begrip voor hebben op het werk. Heel subtiel probeert men hier me een schuldgevoel aan te praten. Ik zal dit sowieso met de bedrijfsarts bespreken want het voelt niet fijn. Maar ik ben benieuwd hoe het bij jullie is gegaan?

aggie
Berichten: 112
Lid geworden op: wo jan 09, 2013 17:14
Reden voor lidmaatschap: Ik ben een vrouw van 50 jaar met 2 kinderen. Op 17 oktober 2012 is hij plotseling overleden aan een hartstilstand.
Locatie: roosendaal

Re: Ik voel me zo leeg en dood van binnen

Bericht door aggie » wo okt 02, 2013 0:25

Hoi Camelia,

Bij mij is het niet gemakkelijk gegaan. Na een paar weken ben ik voorzichtig koffie gaan drinken in de besloten kring van de ondernemingsraad waar ik voorzitter van ben. Dat was vertrouwd en veilig en ik hoefde niks. Daarna was afgesproken dat ik van week tot week zou bekijken wat ik aankon of niet en zo ben ik eigenlijk vrij snel van een keertje koffie drinken naar een uurtje bijwonen van een vergadering. Daarna ben ik volledig ( 4 uur per week ) naar de vergaderingen gegaan met dien verstande dat ik er alleen nog maar bijzat en verder deed ik vervangend werk in het magazijn buiten alle ogen van de andere medewerkers.
Ik
Totdat ik na 11 weken een gesprek had de personeelsfunctionaris en mijn coördinator en daar te horen kreeg dat ik zo snel mogelijk terug moest in mijn oude functie omdat ik verplichtingen had jegens mijn werkgever. De PF-er was gespeend van enige empathie en dramde maar door. Ik heb overigens niet in de ziektewet gezeten maar een maatwerktraject gehad.
Omdat dit zo rauw op mijn dak viel en ik haar niet duidelijk kon maken dat ik er nog lang niet aan toe was en nauwelijks met mijn werk bezig was en alleen kon overleven heb ik de directeur aangesproken. Daarna was het vrij snel geregeld dat ik alle tijd en ruimte kon krijgen die ik nodig had maar wel een stip op de horizon moest zetten waar ik naar toe zou willen.
Dit alles was in januari dit jaar en vanaf mei werk ik weer volledig zoals voorheen. gelukkig heb ik hele fijne collega's waar ik nogal veel mee kan regelen zoals op dit moment omdat op 17 oktober de eerste sterfdag is en ik er al een aantal weken gigantisch tegenaan zit te hikken.

Wat ik wel ondertussen heb ondervonden dat de buitenwereld van alles vindt van en over je zonder het aan je te vragen. Dus " men" vindt dat het je eigenlijk wel weer meer zou kunnen doen maar vergeet het ten eerste aan je te vragen en weten niet wat het is om je wereld en toekomst zo te zien veranderen.

Ik besef wel dat ik het geluk had om de directeur vanuit mijn functie te kennen en daar gebruik van kon maken maar dat een heleboel mensen dit netwerk niet hebben en dan voor hetzelfde komen te staan. Dat heeft me ook doen besluiten om me op het werk meer voor deze mensen in te zetten en daarom in overleg en met goedkeuring wil ik rouwcoaching gaan doen en daar een aantal trainingen voor te volgen.

Want er is niets zo erg als in een rouwproces te zitten en de mensen om je heen niet snappen wat dit met je doet. ( gelukkig maar ).

En opstandig......heel erg regelmatig en boos. Niet op mijn man want dit is ons en hem overkomen maar wel op de situatie waar wij nu inzitten en niet voor gekozen hebben.

Maar laat je vooral geen schuldgevoel aanpraten en doe wat je denkt dat je kunt en overleef en als het gaat dan gaat het en anders niet. Als je nu niet rouwt komt het op een ander moment en dan ben je verder van huis denk ik. De enige die nu belangrijk is ben jezelf en kies ook voor jezelf hoe moeilijk dit ook is.

Je mag ook een pm sturen als je dat prettiger vindt.

ik wens je alle kracht toe om goed voor je zelf te zorgen.

Groetjes Agnes

camena.1982

Re: Ik voel me zo leeg en dood van binnen

Bericht door camena.1982 » wo okt 23, 2013 18:25

Dag Agnes en Diona,
Dank jullie wel voor jullie reacties. Na het lezen hiervan kan ik er weer even tegenaan. Agnes ik was benieuwd naar 17 oktober, se eertste sterfdag van je man, hoe is dat gegaan? Hoe ben je de dag doorgekomen? Ik zie ook tegenop namelijk, tegen 15 november. Mn man zou die dag namelijk 40 worden. Ik wil wel iets doen die dag, een aantal goede vrienden van hem uitnodigen, chips, paar drankjes. Eigenlijk wat mijn man had willen doen. Wil dan zijn favoriete muziek gaan draaien en fotos bekijken. Om hem te herdenken zeg maar. Want dat verdient hij echt wel. Die dag heb ik vrij genomen van mn werk, dat kan ik echt niet aan.
De eerste sterfdag van mijn man is op mijn verjaardag. Hoe ik die dag ga doorkomen weet ik echt niet, en eigenlijk wil ik niet eens vieren. Ik wordt dan 32 en mijn man ligt begraven. Het voelt zo dubbel dan om te mogen vieren dat ik wel leef.ppff echt heel moeilijk dit.......

Plaats reactie