nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Gast

nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door Gast » vr dec 29, 2006 22:58

Tja, ik ben ook nieuw hier. Ik ben sinds 22 april 2006 weduwe. Mijn man stierf vrij plotseling aan een hersentumor op 30 jarige leeftijd en laar mij en onze 4 jarige zoon achter. Waar ik ook kom, inlog, of lid van wordt mensen zeggen dat het niet uit maakt dat ik graag in contact wil komen met mensen van mijn eigen leeftijd en in mijn situatie. Leeftijd maakt niet uit zeggen ze. Voor mij wel. Ik zou het fijn vinden om een vriendin / maatje te vinden van mijn eigen leeftijd en ook met jonge kinderen om waarschijnlijk onze zelfde opvoedsituatie, onze eigen intresses e.d te bespreken. Ik vind dat toch wel uit maken met iemand van 38 met een kind van 10. Ieders zijn verdriet is toch anders, maar toch........................



Zijn er meer mensen die weduwenaar/weduwe/ gescheiden zijn in de leeftijd van 28 en kinderen hebben. Waar ik ook kom, inlog e.d. ik merk dat ik bijna altijd de jongste weduwe en moeder bent. Ik zou graag met mensen van mijn eigen leeftijd in contact komen, die ook in de omgeving wonen van Pijnacker/ Delft / Den Haag

Gebruikersavatar
Orchidee
Berichten: 258
Lid geworden op: za okt 30, 2004 16:17
Reden voor lidmaatschap: Ik ben gerard. mijn vrouw Ester is op 11-11-2003 overleden, ze was 30. Ik ben nu al een tijd op jjgv en heb hier veel gevonden. Vriendschappen zijn hier geboren, goede herrineringen en ook mijn nieuwe grote liefde stond opeens voor mij bij een etentje die was georganiseerd. We hebben onze liefde op 12-10-2010 bezegeld met het ja-woord. Samen zijn Elly en ik nu een stel, helaas door het noodlot zijn we elkaar tegen gekomen. Samen dragen we het verdriet die we hebben meegemaakt.
In mijn zware moeilijke periode vond ik hier steun, steun van iedereen. Ik wil mijn steun ook geven. Ook al heb ik een nieuwe partner, verdriet om de dood draag men altijd mee. Het gaat immers om het lotgenoot zijn, helaas draag ik dit ook bij me.
Locatie: Drouwenerveen

hoi

Bericht door Orchidee » za dec 30, 2006 12:37

ik was 32 toen ik weduwnaar werd,zelf helaas waren we ongewenst kinderloos.ik zocht na een hele tyd herkenning van mijn verdriet via lotgenoten,op jjgv heb ik ze leren kennen,via een oproep,blog en in t echt...met of zonder kinderen,de pijn en verdriet is de band die ik zocht en heb gevonden...nu ik 35 jaar ben en mijn leven weer op orde heb kan ik je zeggen dat jjgv me veel heb gedaan,in goede zin,door herkenning is mijn leven weer vooruit gegaan,ik hoop dat jij dat ook zal vinden via jjgv,met mensen met en ook zonder kinderen...

gerard
Flying like a birth!

bbb

vraag

Bericht door bbb » za mei 22, 2010 12:50

hallo,

mag ik iemand zijn/haar mening vragen?

Ik heb een jaar geleden mijn stiefvader verloren (56) aan kanker. Hij was 15 jaar met mijn lieve moeder getrouwd.
Zelf heb ik al 3 jaar een relatie met een engelsman met een kindje in engeland. een klein jaar na de dood van
de man van mijn moeder hebben wij besloten het te gaan proberen in london. ik heb nog een zus die heel dicht bij
mijn moeder staat. zelf ben ik nog vaak in nederland (2 weekenden per maand) (amsterdam) en bel uiteraard mijn moeder vaak (iedere dag). toch
voel ik me ontzettend schuldig en slecht over mijn keus van de verhuizing...vooral zo vrij kort na het verliezen van
haar man. Zelf zegt ze er niets over en wil ze uiteraard dat ik gelukkig ben maar toch....hoe kijken jullie er tegen aan? Op zich gaat
het redelijk met mijn moeder, ze werkt, lacht, huilt.....

Gebruikersavatar
Athene35
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 516
Lid geworden op: wo dec 01, 2004 22:02
Reden voor lidmaatschap: De reden van aanmelding is dat ik op 20-5-2004 mijn man aan maagkanker ben verloren. Ben ook bij de vorige site geweest en wil me graag opnieuw aanmelden

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door Athene35 » ma mei 24, 2010 12:44

Hallo BBB,

ik spreek hier in deze desbetreffende kwestie puur voor mezelf. Als mijn kinderen mij zouden vertellen dat ze naar een ander land gingen te wonen , dan zou ik dat heel jammer vinden en wellicht zelfs heel verdrietig van worden, maar ondanks deze gevoelens zou ik mijn kinderen nooit maar dan ook nooit tegenhouden om hun eigen ding te doen, ook al zou dit een verhuizing naar een ander land betekenen.
Ieder mens maakt zijn eigen levenspad en het is mij als ouder de keuze van mijn kind daarin te respecteren. Mijn schoonmoeder zei ooit tegen mij; " Een kind heb je maar te leen" Ook al zou dit zwaar vallen. Maar lang leve het internet, telefoon en vliegtuig...ook al is het niet naast de deur...het is ook niet onoverkomelijk.

By the way...ik zou dit soort gevoelens met je moeder gaan bespreken...het is voor beide niet makkelijk..maar er over praten deelt in ieder geval.

Sterkte hiermee.
Geniet ..maar nooit met mate....

BBB

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door BBB » di mei 25, 2010 0:16

Hallo hier ben ik weer (BBB)

dank je Nikki en Athene voor jullie reacties.
Ik denk dat mijn moeder het ook erg vind, maar ik kamp heel erg met het gevoel of ik nu wel of niet egoistisch bezig ben.
Soms denk ik, wat ik ook doe of waar ik ook ben, ik kan mijn moeders verdriet niet wegnemen en ik heb ook nog een eigen leven.
Ook ben er voor haar, alleen niet om de hoek. Mijn zus vind het bijvoorbeeld nergens op slaan (mijn keus om naar london te gaan) maar ze accepteert het.
Ik ben altijd iemand geweest die houd van uitdagingen en een jaartje weg maar het komt er nu bij dat mijn moeder sinds een jaar alleen is.
Ik wil haar niet het gevoel geven dat ik haar laat vallen want dat doe ik natuurlijk niet, zie haar nog zeker paar keer per maand (voor aantal dagen) maar ik wil het met mijn vriend ook proberen om eindelijk samen te wonen en het kan niet anders dan hier ivm zijn dochter. (en stiekem vind ik het ook leuk om hier eens te wonen)

liefs

angelacoppens

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door angelacoppens » vr jan 14, 2011 6:42

Hoi,
Ik ben hier maar wilhier niet zijn. Ik ben Angela 40 jaar en mijn man onlangs verloren aan zelfdoding.
Ik wil mijn verhaalkwijt maar weet het even niet hoe.

Gebruikersavatar
kor
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 478
Lid geworden op: vr jan 02, 2009 2:32
Reden voor lidmaatschap: Ben sinds 3 oktober 2008 weduwnaar (wat een afschuwelijk woord), niet jong meer, maar volgens mij maakt het niet zoveel uit hoe oud je bent om dit verdriet te kunnen delen/verdragen
Locatie: Sappemeer

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door kor » vr jan 14, 2011 11:21

Dag Angela

Gecondoleerd met je verlies.
En als je je verhaal kwijt wilt, schrijf je dan in op ons forum, dan kom je in het besloten gedeelte, waar je vrijuit je verhaal kunt doen onder lotgenoten.
Hoewel je nu alleen bent, zul je merken dat je dan niet meer alleen staat.

Sterkte

anne

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door anne » zo mar 20, 2011 20:50

Hey,

Ik ben 26 en ben in oktober 2010 mijn man verloren. Hij heeft mij achtergelaten met een zoontje van (toen) 9 maanden. Ik heb er nog niet met iemand over gepraaat buiten mijn vrienden en famillie. maar ben ook benieuwd hoe andere omgaan met zo'n verlies.

veronique10

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door veronique10 » di okt 11, 2011 21:58

Hoi
Ik (45) ben sinds 5 september jl. ook weduwe geworden helaas hadden wij geen kinderen.Mijn man {51}stierf aan de gevolgen van een ziekenhuis bacterie. hij had keelkanker.Kon ook niet meer beter worden.We waren in Duitsland voor behandeling om zijn leven zo comfortabel mogelijk te maken en te rekken.
.Hier in Nederland hadden ze hem al opgegeven.
De bacterie heeft hij bij zijn laatste behandeling in Nederland opgelopen.
ik wist dat ik hem aan de kanker zou gaan verliezen, maar dit . is zo onwerkelijk.En het ergst vind ik dat ik niks meer van zijn fam hoor. dat doet me zo veel verdriet.Wie weet hoe je daar mee moet omgaan
ik heb al zoveel verdriet , het gemios is zo vreselijk groot

Katja

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door Katja » wo nov 09, 2011 13:59

Hallo Allemaal,

Ik ben 27 jaar oud en 20 oktober 2011 is mjn man gestorven aan vreselijke ziekte (kanker). Wij hebben pas in maart een tweeling gekregen ( 2 zoontjes). Het was het gelukkigste dag in ons leven. Maar dag daarna kreeg mijn man te horen dat hij ongenezelijk ziek was. Toen stortte de wereld. Na 7 maanden chemokuren en andere ellende, konden artsen niks meer voor hem betekenen. Hij stierf thuis in mijn armen. Ik weet niet meer hoe ik verder moet. Ik huil als ik naar onze kinderen kijk. Het doet me zo vreselijk pijn dat mijn man eigen kinderen niet kon opvoeden. Ik voel me zoooooo alleen en verdrietig. Ik heb nergens zin in. Alle plannen die wij samen hadden, kunnen wij niet meer realiseren. ik mis hem heeeeeel erg.


sterkte allemaal...

MichelleM
Berichten: 113
Lid geworden op: zo aug 21, 2011 21:11
Reden voor lidmaatschap: Ik had alles: een leuke man, een prachtige dochter (2007) en een heel lief ventje (2009). Maar op 18-8-2011 is Patrick na 10 jaar strijd tegen kanker overleden. Hoewel we wisten dat het eraan zat te komen, komt het toch onverwacht... Elke dag is er één is een blog over zijn strijd en ons leven: http://michellem-wonderenbestaan.blogspot.com
Locatie: Koog aan de Zaan
Contacteer:

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door MichelleM » za nov 12, 2011 10:45

Hallo Katja (en anderen),

Alleereerst gecondoleerd. Wat vreselijk om dit mee te moeten maken en dit verlies een plek te moeten geven.
Ik raad jullie aan om lid te worden van het forum. Er zit een heel deel achter wat niet te zien is in het openbare forum. Ik ben zelf 18 augustus weduwe geworden, nadat ook mijn man aan kanker is overleden. Onze kindjes waren toen 4 en 1,5. Op het forum kwam ik erachter dat ik (helaas voor hen) niet de enige ben met kleine kindjes en ik ervaar veel steun en herkenning. Wellicht hebben jullie er ook wat aan.

Heel veel sterkte. Michelle

didie

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door didie » zo jan 29, 2012 12:54

Hoi katja

Ik ben 39 mijn man overleed 29 sept 2011, ook aan deze ziekte in april 2011 hoorden wij het en binnen een half jaar is hij overleden...ook veel chemo"s tot dat de doktoren niets meer konden doen

Brigitte ketelbuters

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door Brigitte ketelbuters » za apr 14, 2012 15:06

Hallo,

Ik ben een vrouw van 41 jaar, mijn man is al van 1999 overleden , op dat moment bleef ik zitten met een
meisje van 5 jaar, een meisje van 3 jaar en een jongen van 1,5 jaar oud, veel tijd voor erbij stil te staan
had ik niet want de kinderen en de mensen in mijn naaste ongeving lieten het niet toe voor te rouwen

Al had ik wel veel slechte dagen ik probeerde toch goed voor mijn kinderen te zorgen.Maar nu zoveel jaar
later heb ik het heel moeilijk, ik heb een nieuwe relatie maar ben niet gelukkig denk dat ik het nooit ver-
werkt heb, en de zorg van de kinderen is nu voor een groot stuk weg omdat ze al redelijk groot zijn,met
mijn vriend kan ik hier niet over praten omdat hij dat nu niet begrijpt dat ik het nu nog steeds zo moeilijk
heb.Daarom zou het fijn zijn voor met mensen te praten die ongeveer van mijn leeftijd zijn.
Misschien kan ik er dan zo beter uit komen en het leven voor mij draaglijker maken.

GBS

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door GBS » wo apr 18, 2012 22:54

Hallo allemaal,

Mijn man is tweede kerstdag afgelopen jaar (2011) plotseling overleden aan een hartkwaal waarvan we het bestaan niet wisten. Met zijn 38 jaar liet hij mij en ons dochtertje achter, toen nog 33 en 2 jaar. Binnen 3 maanden na zijn overlijden hebben zij en ik onze verjaardagen al voor het eerst zonder papa moeten "vieren".
Hij was kostwinnaar en ik kon het huis niet betalen, waardoor we ook nog met spoed een andere woning moesten zoeken meteen na zijn overlijden. Daarnaast kwam ik in zeer ernstige financiele problemen trecht vanuit zijn overlijden, waardoor er een dreigend faillissement nog overheen kwam. En doordat er voorafgaand aan zijn plotseling overlijden heel veel heftige dingen zijn gebeurd (hij is oa in een psychose gekomen), was het na zijn overlijden enkel "overleven" in plaats van "leven". Maar ik ben ook nog moeder en heb al mijn energie die ik nog hier en daar kon vinden en opbrengen, aan ons dochtertje gegeven om haar zo goed en bewust mogelijk te begeleiden en ondersteunen in het plotselinge verlies van haar vader. Gelukkig gaat het mede daardoor naar omstandigheden erg goed met haar en begrijpt ze met haar 3 jaar heel goed wat er gebeurd is en wat dat betekend en inhoud voor haar en mijn (ons) leven. Ze is op een heel positieve en vooral ook mooie manier nog veel met papa bezig en we praten er samen veel over en halen samen herinneringn op van papa en ons leven als gezinnetje voorheen en van de opbaring, het afscheid en de begrafenis. Dat geeft ook mij heel veel kracht! Ik ben nu alweer af en toe aan het "leven" en kan ook weer wat genieten van het leven om me heen dat er nog wel is. Ik ben ondanks dat ik in mijn rouwproces zit, toch dankbaar en sterk.
Maar buiten het feit dat ik samen met mijn dochtertje er goed over praten kan en er mee bezig kan zijn, en dat ik veel familie en vrienden heb die het beste met me voor hebben en er voor me willlen zijn, voel ik me toch ergens alleen staan...zoekende naar iets of iemand die me écht helemaal begrijpt en weet wat ik doormaak of die weet wat ik nog niet weet; vragen die ik heb of die zich nu nog ergens in mijn hoofd aan het ontwikkelen zijn. Ik weet ook niet precies wat ik hier hoop te vinden of wil vragen.
Maar wat ik wel weet is dat ik overal om me heen complete gezinnetjes zie of (wat al wat meer in mijn buurt komt) gescheiden mensen met jonge kinderen. Of vrijgezellen of oudere mensen die hun partner verloren hebben. Van al deze groepen zie ik ook iets van mezelf in terug en kan ik op bepaalde gebieden goed met ze praten en elkaar begrijpen, maar in geen van allen zie ik mijn situatie helemaal terug. En is het begrip en (h)erkenning dus ook niet volledig, met alle goede bedoelingen ten spijt. Misschien hoop ik dát hier te vinden?
Maar ook binnen deze groep, jonge moeders met ook rouwverwerking... met het overlijden van mijn man is helaas niet alleen een plotseling einde gekomen aan onze liefde, warmte, vriendschap en geluk, maar ook in mijn geval een einde aan pijn, verdriet, onmacht en emotioneel lijden van ons beiden. Dus heel tegenstrijdig; het overlijden kapt enerzijds mijn mooie leven af en brengt anderzijds weer toekomst en nieuw leven zonder de gedraagde zware ballast. Ik hoop dat er misschien ook lotgenoten zijn die ook te maken hebben of hebben gehad met zo'n tegenstrijdige gevoelens in de rouwverwerking.

Een lang verhaal... misschien te lang of niet helemaal op de juiste plek. Toch plaats ik het. En hoop dat het me iets kan brengen. Of dat het iets voor iemand anders kan brengen.
Alvast bedankt voor je intresse om mijn verhaal te lezen....

es1978

Re: nieuw, alleen, jong, moeder en weduwe

Bericht door es1978 » di jul 10, 2012 21:38

Hoi GBS,

Helaas is mij het ook laatst overkomen. In mei jl sloeg ook het noodlot in mijn gezin toe. Mijn man is overleden aan een virus op zijn hartspier. Ik ben 34 jaar en heb een dochter van 7 en een zoontje van 5 maanden. Het afgelopen half jaar ben ik en moeder geworden en mijn allerliefste maatje verloren, hoe oneerlijk kan het leven zijn?????? We waren jong al bij elkaar en hebben 16 jaar samen mogen wonen en zijn 10 jaar getrouwd geweest. Het blijft onwerkelijk en zo vreselijk verdrietig dat hij niet meer bij ons mag en kan zijn. Onze zoon zal nooit weten wie zijn papa is en hoe gelukkig we waren. De cirkel is maar 4 maanden rond geweest, want we hadden het zo fijn met elkaar. Nooit meer 100 % jezelf kunnen zijn bij je eigen mannetje, bij ieder ander is en blijft het anders ook al heb ik hele lieve familie en vrienden om me heen.

Misschien kunnen we steun bij elkaar vinden om de vreselijke verlies toch ooit een plekje te kunnen geven.

Hou je taai!!!

Plaats reactie