22 jaar en nog zoveel plannen...

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Gast

22 jaar en nog zoveel plannen...

Bericht door Gast » do aug 06, 2009 23:20

Ik ben 21 jaar en heb mijn 22 jarige vriend verloren door een afschuwelijk ongeluk dat hij gehad heeft op bali (indonesie) nu 6 weken geleden.
We waren alweer bijna 5 jaar samen. Hij was daar vakantie aan het vieren en ik sprak hem iedere dag..dan vertelde die hoe leuk die het had en hoe erg die me misde en we daar samen naar toe zouden gaan dit jaar nog liefst zo snel mogelijk...Hij wilde daar met me trouwen zei die nog..
Een dag voor het ongeluk sprak ik hem nog die avond en ging die gewoon naar bed. De dag erna toen ik op school zat werd ik gebeld door zijn moeder er was een ongeluk gebeurd hij was aangereden door een bus. Het werd steeds erger en hij zat in bali ver hier vandaan en wij konden niks doen.... Hij zat op een scooter en reed normaal niks aan de hand tot een buschauffeur even niet oplet en de bocht te ruim neemt.
Er kon geen ambulance bijkomen dat zou te lang duren toen is hij met een politie auto vervoerd naar dichstbijzijnde ziekenhuis op de achterbank waar 2 van ze vrienden hem zo goed mogelijk probeerde te leggen...hij was nog bij al die tijd en viel af en toe weg..tot aan de operatie tafel.
Hier in Nederland zaten we in spanning af te wachten en hoopten en hebben gebeden tot dat we het naarste bericht ooit hebben gehoord het kon niet waar zijn..22 jaar oud mijn vriend, mijn beste vriend, mijn maatje, mijn alles ineens bij me weggenomen...De toekomst die we voor ogen hadden al die plannen die we samen hadden. We het over ons balkonnetje hadden over onze kindjes...over onze reis naar bali en thailand. Dan nog niet te bedenken wat zijn eigen plannen waren. Hij zou een winkel beginnen plannen lagen al klaar samen met een vriend, eind dit jaar zou dr al winkel geopend moeten zijn. En nu gaan al die plannen in rook op en moet ik alleen verder met het idee dat we zouden gaan trouwen samen wonen alles. Hoe moet k nu ooit nog mijn leven oppakken mijn toekomst anders gaan bekijken. Ooit nog van iemand houden zoals van hem mijn 1liefde de liefde van me leven. Als ik naar foto`s van ons kijk word ik nu alleen nog maar boos. Lig ik s'avonds in bed en wil ik hem bellen en gezellig kletsen. Wij begrepen elkaar en waren ons zelf bij elkaar en nu is er niemand die me zo begrijpt als hij en voel k me nog meer alleen. En dan pak je je leven langzaam weer op ga je weer richting de stad of waar dan ook word je herinnerd aan hem waar ik met hem liep waar ik hem heb leren kennen alles..waar we het zo leuk hadden samen.

Ik ben blij dat ik dankzij hem in de kerk ben gekomen want zonder god zou ik helemaal gek worden. Ik weet dat waar hij nu is niet alleen is en t goed heeft, en vanuit daar naar me kijkt en me niet verdrietig wilt zien en dat ik sterk ben. Ik weet ook dat ik hem nog zal zien maar dan nog ondanks dit alles weet ik het soms allemaal niet meer. De vragen door me hoofd word ik ooit nog gelukkig?...word k ooit nog gelukkig met een andere jongen? en waarom, waarom hij? we zouden samen verder gaan samen oud worden... maar zo zijn er nog veel meer mensen die dat denken en hoe naar het ook is dat doet me goed, om te weten dat ik niet de enige ben.

Plaats reactie