mijn man is niet meer

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Plaats reactie
leetje

mijn man is niet meer

Bericht door leetje » di jan 05, 2010 23:17

haii

ik ben leandra en ben 32 jaar.
vorig jaar 20 december 2009 is mijn man overleden op 40 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.
tja daar zit je dan,met 3 kinderen 1 van 13, 1 van 8 en de jongste van nog maar nu 8 weken,die zal haar vader nooit leren kennen.
eigenlijk weet ik niet eens waar ik moet beginnen met mijn verhaal,ik vind dit zo moeilijk,omdat ik nog steeds het gevoel heb dat ie elk moment thuis kan komen van zijn werk.
8 weken geleden waren we nog super gelukkig met de geboorte van onze dochter Jalissa,hij was zo trots op haar,weer een meid,en ze was zo lief en rustig.
en dan zomaar ineens word je van je roze wolk af gegooid.
nou had hij een paar weken voor de bevalling allemaal bulten over zijn lichaam,zomaar opeens waren ze daar,nog opaan gedrongen om naar de HA te gaan maar eerst wilde hij de bevalling achter de rug hebben,dat vond hij belangrijker.
na de bevalling zoals belooft,ging hij eindelijk naar de HA,die verwees hem door naar een internist,nou HA had meteen een afspraak geregelt,en daar kon hij 2 weken later pas terecht,dat duurde te lang want mijn man begon ondertussen aardig wat pijn te krijgen omdat bepaalde bulten op zijn onderug tegen een zenuw drukte(dachten wij),gelukkig werd er een spoed vergadering gehouden en werd de zelfde dag gebelt dat hij een dag later al terecht kon!
daar waren wij erg blij mee.
hij is daar 2 dagen gebleven en mocht toen voor het weekend naar huis,maar moest een zondag avond weer terug komen voor meerdere onderzoekingen,dat weekend ging redelijk goed,al werd hij wel al aardig mager,onzin zei ik zag volgens hem spoken.
zondag avond terug gebracht naar het ZH en dinsdag kregen we de uitslag!
en toen kregen we dus te horen dat hij kanker had,het was dus weer terug( 7 jaar geleden heeft mijn man namelijk nierkanker gehad),de nierkanker had dus restjes achter gelaten en was gaan woekeren en los gebarsten in alle hevigheid erg extreem vonden de artsen in het ZH.
onze wereld storte in,we hebben die dag niks anders gedaan dan gehuild mijn man en ik.toen ik thuis kwam moest ik het natuurlijk de kinderen gaan vertellen,die hun wereld storte natuurlijk ook in.de artsen in het ZH hadden verteld dat met de juiste medicijnen zijn leven aardig gerekt kon worden,dus hadden we wat hoop.maar helaas heeft het niet mogen baten,mijn man heeft 1 chemo gehad,en daarna hebben ze het moeten staken,omdat hij te zwak was,hij was opgegeven!!
dat kon toch gewoon niet waar zijn!!
hij is in een korte tijd zo in gewicht gedaald dat hij op het end nog maar 44 kilo woog,en hij woog 8 weken geleden nog gewoon 86 kilo.
20 december is hij overleden,en 5 weken daarvoor kregen we dat verschrikkelijke nieuws te horen,in 5 weken tijd was het gewoon over!!!
daar sta ik dan,alleen met mijn 3 kinderen,een baby die haar vader nooit zal leren kennen!
en 2 kinderen die hun vader vreselijk missen,en dat aalemaal mee hebben moeten maken,ze zijn er ook bij geweest toen hun vader stierf,dat is gewoon vreselijk om mee te maken.

Gebruikersavatar
Irene_1001
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 102
Lid geworden op: do dec 24, 2009 14:50
Reden voor lidmaatschap: 5 weken geleden is totaal onverwacht mijn allerliefste overleden, aan een hartstilstand, denk ik.
We waren op dat moment in San Francisco, kleine vakantie, op onze hotelkamer. Over enkele maanden zouden we trouwen

We kennen elkaar 25 jaar, waarvan hij de meeste jaren weg was. Crabfisher op de Beringsea. Ik zou hem nu eindelijk, voorgoed ophalen.
We waren dolgelukkig.
Alles geregeld, en klaar voor de reis terug naar Nederland.
Nadat hij mij 's middags (eindelijk) op de Golden Gate serieus ten huwelijk had gevraagd, overleed hij de volgende ochtend plotseling in mijn armen, in amper 10 minuten. Onze mooiste dag was binnen enkele uren onze hel.

Henk moest ik daar achter laten, ik heb een jonge dochter die in NL was, en hij moest blijven voor autopsy. Liever wilde ik bij hem blijven maar in NL was iedereen volslagen in paniek.

Het was een hel om met zijn en mijn koffers over het vliegveld te moeten.
2 weken later kon ik hem pas weer ophalen op Schiphol.

Re: mijn man is niet meer

Bericht door Irene_1001 » wo jan 06, 2010 12:09

Hey leetje, misschien is het een goed idee dat je even lid wordt van dit forum,
je bericht staat nu in het openbare stuk en ik kan me voorstellen dat je het fijner vindt als niet iedereen het maar mee kan lezen, maar alleen je lotgenoten?
Dan kan je ook wat meer onderwerpen zien en lezen.
Het is heel gemakkelijk hoor!

Ik zit hier zelf nog maar pas, maar heb er nu al zoveel aan gehad, als het aan mij ligt kijk ik elke minuut even op deze site.
Verder vind ik het echt een vreselijk drama dat jullie is overkomen.
Wat een vreselijke schrik voor jou en je man, en zo snel allemaal, dat is toch niet te bevatten.

Ik kan niet echt tips geven, daar zit je misschien ook helemaal niet op te wachten, waar ik iets aan heb gehad is iemand die me vertelde dat er geen "normaal" is in hoe je je voelt.
Huilen, niet huilen, boos, niet boos, lachen, niet lachen, alleen maar druk, alleen maar niks doen, alles is goed.
En alles dat je doet, hoe vreemd ook voor de omgeving of voor jezelf, is goed, je mag dit zo lang, al is het jaren, doen.
Dat kan ik je geven en natuurlijk mijn medeleven voor jou en je man.
.

Wat er is, was er al lang; wat zal komen, is er altijd al geweest.
Wat voorbij is, komt altijd weer terug.




.

Gebruikersavatar
maan
Vriend(in) van JJGV
Vriend(in) van JJGV
Berichten: 1103
Lid geworden op: ma jan 30, 2006 9:34
Reden voor lidmaatschap: Mijn lief 19-10-2005 overleden door de ziekte welk kanker heet.....:(, de beloning voor 1.5 jaar keihard vechten?, ze was zo dapper.......zo oneerlijk dit....
Locatie: nog steeds onder de rook van Nijmegen
Contacteer:

Re: mijn man is niet meer

Bericht door maan » wo jan 06, 2010 12:13

Hoi Leandra,
wat een verschrikkelijk verhaal .....heb ff geen woorden nu...

Meld je anders bij ons aan, je zal herkenning genoeg vinden , waarschijnlijk kan je er wel iets mee.

Heel veel sterkte
( zie net dat je al bent aangemeld, ik had ff niet opgelet)
.
Men zegt : Na regen komt zonneschijn......wanneer komt mijn zonneschijn?

Siempre en mi Corazón.
Te amo mi cariño.

Sjef

Re: mijn man is niet meer

Bericht door Sjef » wo jan 06, 2010 15:00

Hallo Leandra,

Het moet verschrikkelijk zijn geweest om je man in zo'n korte tijd van je weg te zien glijden.
Mijn vrouw heeft nog een jaar gekregen na het fatale nieuws.
Hier zitten allemaal lotgenoten die luisteren en praten.
De een heeft hun partner van de ene op de andere dag verloren, de andere na een lang ziekbed en strijd.
Het resultaat is voor iedereen hetzelfde; het verlies van je partner welke een immense impact heeft op je verdere leven.
Probeer te luisteren naar jezelf, dat is het belangrijkste.
Ik lees dat je lid bent geworden en ik denk dat je er veel aan kunt of zult hebben.
Ikzelf heb hier veel geschreven, maar ik heb het altijd ook openbaar gehouden met een bepaald doel.
Zo gaf ik mijn familie en omgeving ook een kijkje in mijn gevoelens en verdriet, mede omdat ik daar niet makkelijk over praatte.
Doordat zij mijn verhalen konden lezen hebben zij een veel beter inzicht gekregen in mijn verdriet en gevoelens en hebben zij daar beter
mee leren omgaan. De buitenwereld snapt vaak niet wat het is om de meest dierbare in je leven te verliezen.

Ik wens je veel kracht en ik hoop dat je veel steun en begrip in je omgeving zult vinden .

Knuffel,

Sjef.

Gast

Re: mijn man is niet meer

Bericht door Gast » vr apr 02, 2010 3:26

hoi,
ook mijn man is er niet meer,hij is op 16-01-2010 overleden hij was 52 jaar,hij is in de nacht van 15 op 16 2010 als voetganger van een auto aangereden een is in de loop van de nacht aan zijn verwondingen overleden,wat ik heb gezien in het ziekenhuis heeft mij diep geraakt ,afschied nemen ging niet meer dan hij was al hersendood ';onder schock heb ik alles voor de begrafnis geregeld het is nu net 2.5 maanden geleden ,maar ik heb geen idee hoe ik zonder hem verder moet .ik voel mij zo hulplos een eenzaam ik heb zoveel verdriet een pijn in mijn hart mijne gedachten zijn dag een nacht bij hem.verana

Roger16

Re: mijn man is niet meer

Bericht door Roger16 » wo apr 27, 2011 23:17

Beste Leetje,

wat je schrijft is voor mij zo herkenbaar, ik ben nu net 6 weken geleden mijn man na een hevig en kort ziekbed van 8 weken verloren, wat een gezonde man leek die midden in het leven stond, is in een paar weken tijd in een wrak veranderd, hij mocht slechts 1 chemo krijgen voor zijn darmkanker en ging iedere dag zienderogen achteruit, wat jij ook schreef van een lekkere stevige man in een smal hoopje, die toen hij na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen, meteen bij thuiskomst bedlegerig is gebleven en die zelfde vrijdag op eigen verzoek is overleden, wij hebben hem midden in de kamer op zijn bed opgebaard gehad, zelf aangekleed en geschoren, en na 6 dagen werd hij in de kist gelegd, die dag daarna gecremeerd, we hebben een bijna perfecte ceremonie gehad, met wel 300 genodigden, zo waardig en mooe, echt wat hij verdiend had, ik was zo sterk, voelde me echt trots op dat moment, dat ik zijn vrouw was. maar oh zo verdrietig en verscheurd, wat voel ik me nu na 6 weken vreselijk, voel me geamputeerd en leeg, ontheemd en zie de toekomst soms echt niet zitten, heb 2 kinderen en een vreselijke lieve schoonzoon waar ik voor moet blijven leven, maar de glas is er echt van af, maar dat zal jij net zo voelen, dat weet ik bijna zeker. Je voelt je ook alleen in dit verdriet, dit forum is heel goed, je kunt je gevoel delen en dat steunt enorm.

Veel sterkte hoor, we moeten nu eenmaal door, dat wordt verwacht, maar valt niet mee

groetjes Helma

Plaats reactie