Het gemis wordt erger...

Dit forum is door iedereen (zowel lid als niet-lid) te bekijken. Er kan hier ook gereageerd worden door niet-leden. Heb je als niet-lid een vraag over deze site/forum of over JJGV? Stel 'm hier.
Plaats reactie
Doja

Het gemis wordt erger...

Bericht door Doja » zo jan 10, 2010 19:17

Het is weer even geleden dat ik iets heb geschreven.
Over 5 mnd wordt het alweer 2 jaar dat mijn Kees is gestorven door een auto ongeluk, hij mocht 39 jaar worden.
Wat gaat de tijd toch snel en toch lijkt het als gister dat de politie aan de deur stond.

Hoe vaak heb ik niet gehoord van familie en andere mensen die iemand verloren hebben, door ouderdom, ziekte, dat het alleen maar erger wordt.
Ik wuifde het alleen maar weg!
Maar ze hebben gelijk gekregen, het verdriet is anders geworden, het heeft een plaats in mijn leven gekregen.
Maar er is een bepaalde leegte in mijn hart voor in de plaats gekomen. Ik heb het gevoel dat ik iets kwijt ben, dat ben ik natuurlijk ook maar, het is iets wat ik niet goed uit kan leggen.
Het gemis van iemand in mijn leven wordt op dit moment alleen maar groter. Het gemis om met iemand mijn dag mee door te nemen, samen leuke dingen te doen, lichamelijk contact, gewoon aandacht, dat is het!
Ik merk aan mezelf dat ik ook steeds meer gefocust ben op mannen voor aandacht, vaak denk ik; hier zit ik dan met mijn 35 jaar, im mijn uppie. Mijn leven gaat aan mij voorbij. Ik wil weer mooi gevonden worden, iemand die liefdevol naar je kijkt.

IK weet dat alles tijd kost en zo ook het aangaan van een nieuwe relatie, ik wil ook niet zomaar de ene na de ander verslijten (nou is het ook niet zo dat ze in de rij staan hoor! :wink:)
Maar ik begrijp nu ook veel beter dat als je een verlies meegemaakt hebt, dat je jezelf heel snel in een relatie kunt storten alleen maar om dit gemis op te vullen.
Herkennen jullie dit ook.

Sjef

Re: Het gemis wordt erger...

Bericht door Sjef » ma jan 11, 2010 0:59

Hallo Doja,

voor mij is het over bijna 3 maanden zover dat 2 jaar geleden Lida verdween.
De leegte zal altijd blijven, het gemis, de warmte van de hand dat voelde wat jij voelde.
Ik voel mij soms net een bewoner van Artis; ik mag wandelen, maar ik loop altijd tegen dat hek aan en de mensen staren mij aan.
Ze voeren mij een beetje, soms lachen ze en tegen sluitingstijd verwijnen ze in de grote wereld en ik kruip dan maar weer mijn hok in.
Ik probeer te slapen en de volgende ochtend komt de zon weer even kijken hoe het met mij gaat.
De toegang is vrij, maar de uitgang blijft gesloten.

De meeste mensen die hun partner zijn verloren gaan na verloop van tijd op zoek naar een nieuwe partner, terwijl zij hun partner nog zo diep in hun hart hebben, dus nog niet echt zijn verloren.
Ze zoeken een steunpunt in hun verdriet, een wang met een traan van herkenning.
Die steun en herkenning wordt vaak verward met liefde en ik lees vaak dat het ineens zo goed gaat met mensen na
het vinden van zo iemand.
Steun en herkenning is heel veel waard, maar echte liefde zit in je hart en kan pas bloeien als er gesnoeid is in het verlies.
Veel mensen beginnen een relatie als therapie voor hun verdriet, maar ik denk je eerst het verdriet moet aangaan en als je de rust hebt gevonden binnen je hart, dat pas dan je hart weer open kan gaan en bloeien.

Ikzelf heb hier lieve mensen ontmoet, zelfs één die mijn hart deed opengaan.
Andere deden mijn hart opnieuw bloeien, maar zelfs na bijna 2 jaar blijft mijn hart op de hare.
Het zal voor iedereen anders zijn.

liefs Sjef.

mieke1

Re: Het gemis wordt erger...

Bericht door mieke1 » ma jan 11, 2010 10:21

Het gemis blijft, lijkt op een bepaalde manier inderdaad groter te worden.
Maar gelukkig kan liefde twee keer (en misschien wel meerdere keren) in een mensenleven voorkomen.

Mijn hart blijft bij Wim, maar er is genoeg plek voor twee!!!! Meer dan genoeg.
Het kan dus heel goed rouwen en een nieuw begin.
Gelukkig, gelukkig.

Gast

Re: Het gemis wordt erger...

Bericht door Gast » di apr 06, 2010 21:09

Het gemis wordt inderdaad erger. Na 2 en een half jaar wil je weer leven en gewoon dingen delen. Gewoon met Pasen samen iets ondernemen en niet alleen in de auto van visite naar huis en maar weer wat bedenken en weer weg. Samen praten over alledaagse dingen en voelen dat iemand van je houdt. Moeilijke vragen bespreken i.p.v. alles volgens eigen gevoel maar oplossen. Brr. Volgens mij is de mens niet geschapen om alleen te leven. Na heel gelukkig huwelijk van 36 jaar is het niet te geloven dat je met alle dingen alleen bent. Bah.Neemt niet weg dat ik heel trots op mezelf ben als iets lukt, als ik het vrolijke middelpunt ergens ben, als ik veel lieve mensen om mij heen heb.Ook geniet ik van de simpelste dingen, van mijn kleinkinderen, van mijn huis en tuin en muziek. Lotgenote veel sterkte en morgen wordt weer een heerlijke lentedag. Dag.

mariekevang1

Re: Het gemis wordt erger...

Bericht door mariekevang1 » do jan 20, 2011 19:23

hallo donja

ik zou graag met je in contact komen ik heb ook mijn vriend verloren aan een auto ongeluk we waren niet lang samen maar het verdriet is zeer intens als je wil mag je me mailen

groetjes marieke



Mail adres door moderator verwijderd.

mirjam2

Re: Het gemis wordt erger...

Bericht door mirjam2 » do feb 03, 2011 17:56

hallo lezers, voor mij is het nu vier maanden terug dat mijn partner na het hardlopen een hartinfarct kreeg. Ziekenhuis in, dotteren, stent erin en alles leek weer beter te gaan. Snel naar huis, want alles ging goed, mede door zijn goede conditie (?) en bijkomen van alles wat zo plots ons leven beheerste. Een aantal dagen later kreeg hij er w.s. nog een, waaraan hij is overleden. Alleen; hij is in de keuken gevonden. Zijn gsm lag op de grond. Wat is er gebeurd? Hoe lang heeft het geduurd? Niemand die het weet.
Mijn sportieve super lieve lief. Dood. Waar ik 's morgens nog fijn naast wakker werd, help ik 's avonds in een kist te leggen. Waanzin.
Mijn leven is op suddernivo gekomen. Ik kom tot weinig. Ben wel gewoon aan het werk, maar vraag niet teveel want dat kan ik niet aan. De omgeving, vrienden en collega's zijn aardig en lief en vragen nog regelmatig hoe het gaat. Maar natuurlijk gaat alles gewoon door. Alleen bij mij niet. Sinds een maand ben ik iemand tegengekomen, puur toeval, die hetzelfde heeft meegemaakt. En ik moet zeggen: het is een verademing om te merken dat een half woord, of geen woord, genoeg is. Begrip, dat het nog lang niet klaar is, en wanneer wel? Ik hoopte tegen beter weten dat de maanden het gemis zouden doen laten slijten. En er verandert wel iets hoor, maar ook: bij vlagen gaat het niet zo heel goed met me. Dan wil ik het liefst op de bank blijven zitten, de katten aaien, en het daarbij laten voor de rest van de dag. Terwijl ik ook weet dat activiteit zeker helpt om mijzelf prettiger te laten voelen. Dan belt J. op, en weet genoeg. Dat is mooi, het is voor mij op dit moment van onschatbare waarde.

Plaats reactie